คนจากทางการกำลังจะมา
หลินเซียวรู้ดีว่าหลบไม่พ้น จึงต้องเตรียมการสองทาง
แผนแรกปลอดภัยกว่า ข้างห้องข้างมีห้องใต้ดินอยู่ เป็นที่เขาขุดไว้เมื่อหลายปีก่อน ซ่อนตัวสักครู่หนึ่งไม่ใช่ปัญหา
แผนสองค่อนข้างรุนแรง สังหารในระยะประชิด
ตอนนี้ตัวเองอ่อนวัยลงสิบปี พลังเพิ่มพูน ยิ่งมีชิงเสวี่ยช่วย รับมือพวกเสมียนสามห้าคน ไม่ยากเย็น
หลังอาหารเช้า เขาจึงแจ้งข่าวแก่ทุกคน
เสิ่นเฟิ่งหลิงฟังจบ ลุกขึ้นทันที ประสานมือคารวะ “ท่านหลินมีบุญคุณล้นเหลือ เฟิ่งหลิงมิมีวันลืม ภายหน้าหากรอดชีวิต จะต้องตอบแทนอย่างงาม วันนี้ขออำลาจากกัน จะไม่พัวพันให้ทุกคนเดือดร้อน”
นางหมุนตัวจะเดิน แต่ฝีเท้าสั่นคลอน แผลที่บ่ายังไม่หาย ใบหน้าซีดเซียว
เหล่าสตรีรีบรั้งนางไว้ หลินเซียวลุกขึ้น น้ำเสียงหนักแน่น “จะตกใจอะไร ยังไม่ถึงคราวเป็นตายจากพราก เมื่อข้าช่วยเจ้าแล้ว ก็ย่อมปกป้องเจ้าได้ มากับข้า”
เขาพาทุกคนมาข้างห้องข้าง เปิดกองฟืนที่กองซ้อนกันออก เผยให้เห็นแผ่นไม้หนาหนัก
เปิดแผ่นไม้ออก เผยปากถ้ำมืดดำ ไอเย็นเจือกลิ่นดินสาบโชยขึ้นมา
“ห้องใต้ดิน?” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนอุทาน “ท่านเฒ่า ในบ้านท่านยังซ่อนของอย่างนี้ด้วย!”
“ยุคอลเวง ต้องมีที่ซ่อนตัวบ้าง” หลินเซียวยิ้ม
เฟยเยี่ยนอยากลงไปดู แต่หลินเซียวรั้งนางไว้ “อย่าเพิ่งรีบ ถ่ายเทอากาศก่อน”
รอสักครู่ เขาถือตะเกียงน้ำมันลงไป
ห้องใต้ดินไม่กว้าง แต่แห้ง มุมกำแพงมีกระสอบธัญพืชวางเรียงอย่างเรียบร้อย
เหล่าสตรีคนอื่นลงมาด้วย ซ่างกวนเฟยเยี่ยนตาโตเบิกกว้าง “ว้าว ท่านเฒ่า ซ่อนได้ล้ำลึกเสียจริง!”
“แม่นางซือซือ แม่นางเฟิ่งหลิง” หลินเซียวมองทั้งสอง “วันนี้ต้องให้พวกเจ้าลำบากหลบซ่อนอยู่ที่นี่ชั่วคราว”
เสิ่นเฟิ่งหลิงดวงตาเจือสีแดงระเรื่อ โค้งคำนับลึก “ขอบพระคุณท่านหลิน”
หลี่ซือซือก็ค้อมกายลง “ขอบพระคุณท่านหลินที่ให้ที่พักพิง”
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนตาแหลม ชี้ไปยังส่วนลึกของห้องใต้ดิน “นั่นยังมีประตูอีกบานหรือ?”
“นี่คือกลไกชั้นที่สอง” หลินเซียวเดินเข้าไป เปิดประตูลับออก ด้านในเป็นทางเดินแคบ “หากถูกล่วงรู้เข้า จงออกจากทางนี้ จะทะลุถึงบ่อแห้งตรงปากหมู่บ้าน”
ทุกคนตะลึงงัน