รถม้าแล่นเข้าเขตอำเภอ ระหว่างทาง หลินเซียวสังเกตว่าเหล่งชิงเสวี่ยเงียบมาตลอดทาง แทบไม่มีเสียงไอ คาดว่าอาการโรคปอดของนางคงหายดีขึ้นมากแล้ว
เมื่อถึงโรงน้ำชาชิงหมิงซวน ภายในยังคงคึกคักดังเดิม ราวกับเรื่องวุ่นวายเมื่อวานไม่เคยเกิดขึ้น
หลินเซียวชื่นชมในใจว่าฝีมือของเจียงหรูเยียนนั้นยอดเยี่ยมนัก
เขาไปหาไป๋ลู่ เอ่ยถามว่า “เจ้าของร้านไป๋ วันนี้มีใครมาก่อกวนหรือไม่”
ไป๋ลู่เห็นเป็นเขา แววตาฉายแววยินดี ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกังวล “อาศัยโชคจากคุณชายหลิน วันนี้ไม่มีเรื่องใด เพียงแต่... ได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าตระกูลหลิวเมื่อวานเดือดดาลนัก ไปเอาเรื่องกับนายอำเภอหวง นายอำเภอหวงจึงมีคำสั่งจับมือปราบเลิ่งขังคุก วันนี้ยามอู่ยังจะ... ประจานกลางเมืองอีก”
“อะไรนะ” หลินเซียวแววตาแข็งกร้าว “มือปราบเลิ่งถูกจับงั้นหรือ”
“ใช่”
หลินเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง หันไปบอกเหล่งชิงเสวี่ยว่า “ชิงเสวี่ย ตามข้ามา”
ทั้งสองตรงไปยังภัตตาคารฮุยเยว่
ขณะก้าวเข้าไป พบเจียงหรูเยียนกำลังลงมาจากชั้นบนพอดี
วันนี้นางเปลี่ยนเป็นสวมกระโปรงยาวสีคราม ปักผมหลวมๆ ไว้ เมื่อเห็นหลินเซียว มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย “ท่านหลิน เช้านี้มาถึงเร็วนัก”
หลินเซียวยื่นไหดินเผาให้ “ของกำนัลเล็กน้อย หวังว่าเถ้าแก่เจียงจะชอบ”
เจียงหรูเยียนเปิดฝาดู ในไหเต็มไปด้วยน้ำตาลขาวบริสุทธิ์
นัยน์ตานางเป็นประกาย “นี่ไม่ใช่ของกำนัลเล็กน้อย นี่เป็นของกำนัลล้ำค่า รีบขึ้นไปข้างบนเถิด”
ภายในห้องส่วนตัว หลินเซียวเพิ่งนั่งลงก็ถามว่า “เรื่องที่มือปราบเลิ่งถูกขังคุก เถ้าแก่เจียงทราบหรือไม่”
เจียงหรูเยียนเงียบไปครู่หนึ่ง พยักหน้า “ทราบ แต่ท่านผู้เฒ่าหลิน ข้าใช้ความพยายามไปไม่น้อยเพื่อปกป้องเจ้ากับโรงน้ำชา จนหมดแรงจะช่วยผู้อื่นแล้วจริงๆ ต้องขออภัย”
หลินเซียวถอนหายใจ “ไม่เป็นไร ข้าจะหาทางเอง”
“ท่านผู้เฒ่าหลิน อย่าเสี่ยงภัยอีกเลย” เจียงหรูเยียนเตือนทันที “หลิวเจิ้นซานกับนายอำเภอหวงสนิทสนมกันมาก มือปราบเลิ่งจับตัวหลิวเม่า นายอำเภอจึงขังมือปราบเลิ่งเพื่อยุติเรื่อง ยอมสละมือปราบคนหนึ่ง นับเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดขณะนี้แล้ว เรื่องนี้จงยุติเพียงนี้เถิด เห็นว่าอย่างไร”