ขณะที่หลิวเจิ้นซานจะจุดไฟเผาภัตตาคาร ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เจียงหรูเยียนก็ปรากฏตัวทันท่วงที
นางสวมชุดกระโปรงม่วง คลุมหน้าด้วยผ้าบาง ๆ ค่อย ๆ ก้าวลงมา เสียงใสดั่งหยกกระทบกัน: "ท่านหลิว โปรดระงับโทสะด้วย"
หลิวเจิ้นซานเห็นนางก็หรี่ตา: "เถ้าแก่เจียงก็อยู่ด้วย? เป็นอย่างไร สืบได้ความหรือยัง? คนที่ทำร้ายลูกข้า เป็นคนของภัตตาคารฮุยเยว่ของเจ้าหรือไม่?"
"ใช่" เจียงหรูเยียนตอบอย่างตรงไปตรงมา
หลิวเจิ้นซานโกรธจัด: "เช่นนั้นก็รีบส่งตัวมา!"
"เกรงว่าคงไม่ได้" เจียงหรูเยียนส่ายศีรษะ
"อย่างไร? เถ้าแก่เจียงจะปกปิดคนผิดหรือ?"
"ท่านหลิวรู้เพียงว่าบุตรชายท่านถูกทุบตี แต่รู้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงถูกทุบตี?"
เมื่อได้ยิน หลิวเจิ้นซานสีหน้าเปลี่ยนไป เขารู้ตัวว่าฝ่ายตนไร้เหตุผล จึงไม่กล้าตอบตรง ๆ
เจียงหรูเยียนกล่าวต่อ: "บุตรชายท่านใช้เกี้ยวบังคับฉุดคร่าหญิงสาวชาวบ้าน คนของภัตตาคารฮุยเยว่ข้าพบเห็นความไม่เป็นธรรมจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ หากวันนี้ข้ามอบตัวให้ท่าน ต่อไปภัตตาคารฮุยเยว่จะเหลือหน้าตาอันใด? ใครจะกล้าไปภัตตาคารข้าอีก?"
คำพูดนี้หนักแน่นดังกังวาน
ในห้องโถงเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็มีคนตะโกนขึ้น:
"พูดได้ดี!"
"นายหญิงเก่งกาจ!"
"สมกับเป็นเถ้าแก่เจียงแห่งภัตตาคารฮุยเยว่ ไม่เกรงกลัวท่านหลิวเลยสักนิด"
หลิวเจิ้นซานโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าเจียงหรูเยียน: "เจ้าล่วงรู้ฐานะบุตรชายคนโตของข้าหรือไม่?"
"ได้ยินมาบ้าง บุตรชายคนโตของท่าน หลิวหู่ ไปร่วมทัพอยู่ข้างนอก"
"ฮึ ตอนนี้เขาเป็นนายกองแล้ว ข้าเพียงเขียนจดหมายฉบับเดียว เขาก็นำกำลังทหารกลับมาได้ เมื่อถึงเวลานั้นจะถล่มภัตตาคารฮุยเยว่ให้ราบเป็นหน้ากลอง" หลิวเจิ้นซานกัดฟันขู่
เจียงหรูเยียนหัวเราะเบา ๆ เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม: "อยากถล่มภัตตาคารฮุยเยว่ให้ราบ? เกรงว่าเจ้าจะไม่มีความสามารถนั้น"
"ดี ดี! เราเดินดูกันต่อไป!" หลิวเจิ้นซานสะบัดแขนเสื้อ พาลูกจ้างบ้านจากไปอย่างเจ็บใจ
ทันทีที่หลิวเจิ้นซานจากไป หลินเซียวก็รีบลงมาจากชั้นบน ประสานมือให้เจียงหรูเยียน แววตาเปื้อนยิ้ม: "ขอบคุณเถ้าแก่เจียงที่ยื่นมือช่วยเหลือ บุญคุณใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ ข้าไม่มีทางตอบแทน นอกจากจะอุทิศกายให้แล้ว"