วันนี้ภัตตาคารฮุยเยว่ปิดก่อนเวลา
เมื่อคนออกไปหมดแล้ว หลินเซียวอุ้มเลิ่งเยว่ขึ้นชั้นบน เข้ามายังห้องเงียบส่วนตัว
สาวใช้รีบนำน้ำร้อน ผ้าสะอาด ยาทอง และชุดสตรีเรียบง่ายหนึ่งชุดมาให้
เจียงหรูเยียนตามมาข้างหลัง เห็นรอยแส้เป็นริ้วๆ บนแผ่นหลังเลิ่งเยว่ สูดลมหายใจเย็นวาบ
บาดแผลพวกนั้นเนื้อหนังแหวะออก เลือดยังไม่ทันแห้ง ใต้แสงเทียนเห็นแล้วน่าหวาดหวั่น
นางขมวดคิ้วเอ่ยเสียงต่ำ "หลิวเม่า ไอ้สัตว์เดรัจฉาน… กล้าลงมือทรมานในคุกถึงเพียงนี้"
หลินเซียวได้ยินจึงเงยหน้ามองนาง "เช่นนั้นเถ้าแก่เจียงคิดว่า ข้าฆ่ามัน ฆ่าถูกต้องหรือไม่"
เจียงหรูเยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจเบาๆ "ฆ่าก็ฆ่าไปแล้ว จะมาถกอะไรว่าผิดหรือถูก"
จากนั้น หลินเซียวเตรียมเช็ดแผลให้เลิ่งเยว่ด้วยตนเอง
เพิ่งจะถอดชุดนักโทษของเลิ่งเยว่ออก เจียงหรูเยียนพลันก้าวเข้ามาจับข้อมือเขาไว้
"มีอะไรหรือ"
เจียงหรูเยียนชำเลืองมองเขา ตำหนิติง "มือปราบเลิ่งเป็นสตรี ท่านชายชาตรีอย่างท่านจะเช็ดยาทาแผลให้นาง จะเป็นเช่นไรได้"
หลินเซียวเผยรอยยิ้มอายๆ "ข้าร้อนใจจนเลอะเลือนไป"
"ท่านหลิน ให้ข้าเถิด" เหล่งชิงเสวี่ยรีบรับผ้ามา
"ก็ดี" หลินเซียวลุกขึ้น "ข้าอยู่หน้าห้อง มีธุระเรียกข้า"
เขากับเจียงหรูเยียนออกจากห้อง ปิดประตู แล้วมายังห้องข้างๆ
เจียงหรูเยียนชงชากาใหม่ รินส่งให้เขาหนึ่งถ้วย สีหน้าเคร่งเครียด "ผู้อาวุโสหลิน ท่านเชื่อหรือไม่ ไม่เกินหนึ่งชั่วยาม หลิวเจิ้นซานจะยกพวกคนรับใช้หลายสิบมาล้อมภัตตาคารฮุยเยว่"
หลินเซียวจิบชา ยิ้ม "ก็แค่คนรับใช้เล็กน้อย เถ้าแก่เจียงจะใส่ใจหรือ"
"คนรับใช้ย่อมไม่น่ากลัว" เจียงหรูเยียนส่ายหน้า "แต่หลิวเจิ้นซานยังมีบุตรชายอยู่ในกรมทหาร ได้ยินว่าได้เลื่อนเป็นนายกองแล้ว กำทหารไว้ในมือ ถึงเวลานั้นเกรงว่ายากจะต้านทาน"
"ก็แค่นายกองคนหนึ่ง ไม่พอกังวล เพียงดีดนิ้ว ข้าก็ทำให้มันไปไม่กลับได้" หลินเซียวมั่นใจอย่างยิ่ง
เจียงหรูเยียนมองท่าทีสงบผ่าเผยของเขา อดยิ้มไม่ได้ "ผู้อาวุโสหลิน ช่างวาจาใหญ่หลวงนัก"
"ฮ่าๆ อยู่มาจนปูนนี้แล้ว เจอคลื่นลมอะไรมาบ้าง เถ้าแก่เจียงจงวางใจให้สนิท เราทำตามแผนที่วางไว้ ต้องชนะราบคาบแน่"