"แ-แต่งงานกับท่าน?"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนสีหน้าตื่นตระหนก ผงะถอยหลังทันที
แก้มนางแดงซ่านในพริบตา เอ่ยอย่างอาย ๆ ว่า "ไม่-ไม่ได้นะ! เช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไร!"
หลินเซียวมองท่าทางนาง จู่ ๆ ก็หัวเราะ น้ำเสียงนุ่มนวล "แต่งงานกับข้า น่าอับอายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนก้มหน้ามองแต่ปลายเท้าตัวเอง "ไม่-ไม่ใช่อับอาย... แต่-แต่..."
นาง "แต่" อยู่ครู่ใหญ่ก็เรียบเรียงเป็นคำพูดไม่ได้ ร้อนใจจนกระทืบเท้า
"พอแล้ว พอแล้ว ไม่หยอกเจ้าเล่นแล้ว" หลินเซียวเก็บสีหน้าหยอกล้อ หันไปตักน้ำจากโรงครัว เอาฝักจ่าวเจี่ยวก้อนหนึ่ง ขยี้ในน้ำให้เกิดฟอง "มือยื่นมา"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนยื่นมือออกไป
หลินเซียวประคองข้อมือนาง ละเลงน้ำฝักจ่าวเจี่ยวตรงรอยต่อระหว่างกำไลกับผิวหนังอย่างประณีต
ฟองนุ่มลื่นซึมเข้าไป เขาจับกำไลทองคำ บิดเบา ๆ แล้วดันออก—
"กึก" เสียงเบาดังขึ้น กำไลหลุดคลายออกมา
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนถอนหายใจยาว นางแอบเงยตามองหลินเซียวเห็นสีหน้าเขาปกติใช้ผ้าเช็ดกำไลทองคำอย่างสะอาด ความกระวนกระวายในใจจึงค่อย ๆ สงบลง
หลินเซียวนำกำไลทองคำ ต่างหู แหวน ห่อด้วยผ้าสีแดงอย่างดีแล้วยัดไว้ใต้หมอน
เพิ่งทำเสร็จ ประตูลานก็ "เอี๊ยดอ๊าด" เปิดออก
หยางหว่านฉิงก้าวเข้ามา
นางวันนี้สวมกระโปรงทรงม้าม่าน ใส่เสื้อขนนกสีเดียวกัน
กระโปรงคือตัวที่หลินเซียวตัดเย็บให้เองเมื่อวานซืน รูปทรงพอเหมาะ ชายกระโปรงพลิ้วสบาย เสื้อขนนกเบาอุ่น ยิ่งขับให้ทรวดทรงนางอรชร
ผมเกล้าเป็นมวยเรียบง่าย ปักปิ่นไม้ แต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา คิ้วตาอ่อนโยน
ภายใต้แสงอรุณ ชุดนี้ของนางดูสง่างามไม่ขาดความอ่อนหวาน คนทั้งตัวราวกับหยกที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต อบอุ่นวาววับ
"ท่านหลิน" นางเดินเข้าใกล้ คารวะหนึ่งครั้ง น้ำเสียงนุ่มนวล "มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่?"
"มาพอดี" หลินเซียวยิ้มพลางสำรวจนาง "มารับประทานอาหารด้วยกันก่อนเถิด"
ห้าคนล้อมวงรับประทานอาหาร
บนโต๊ะมีโจ๊กร้อน ผักดอง และเนื้อตุ๋นที่เหลือจากเมื่อคืน
บรรยากาศสอดคล้อง พูดคุยหัวเราะ มื้อเช้ามื้อหนึ่งรับประทานกันอย่างเปี่ยมสุข
หลังอาหาร หลินเซียวเริ่มหลอมโลหะอย่างเป็นทางการ