หลินเซียวแกะรอยกีบหมูป่าเข้าไปในหุบเขาลึกนานกว่าชั่วยาม
หิมะทำให้เดินลำบาก ทว่าหลินเซียวมิเคยละความพยายาม
ในที่สุด ณ หุบเขาหลบลมแห่งหนึ่ง เขาก็เห็นเจ้าหมูตัวมหึมานั่น
หมูป่าขนสีน้ำตาลดำ กำลังใช้งวงยาวแหวกหิมะ คุ้ยหารากไม้และลูกโอ๊ก
หัวไหล่มันสูงสัน เขี้ยวงอกยื่น ประเมินคร่าว ๆ คงไม่ต่ำกว่า 100 กิโลกรัม ขนสันหลังทั้งตัวใต้แสงหิมะทอประกายมันปลาบ
หลินเซียวกลั้นหายใจ ค่อย ๆ น้าวสายธนู
หมูป่ามิรู้ตัวเลยสักนิด ยังคงก้มหน้าก้มตาหากิน
สายธนูตึงเต็มแรง ปลายนิ้วคลายออก
“ฟิ้ว——”
ลูกธนูทะลวงอากาศ ปักแม่นเข้าที่รอยต่อระหว่างคอกับสะบักของหมูป่า
นั่นคือจุดสำคัญของหมูป่า หนังบาง เส้นเลือดรวมหนาแน่น
“อ๊ง——!”
หมูป่าร้องโหยหวนน่าเวทนา พลันดีดตัวยืนขึ้น ก่อนทรุดลงกระแทกพื้นอย่างแรง
มันหันขวับ ดวงตาเล็ก ๆ สีแดงก่ำจ้องเขม็งมาทางหลินเซียว จากนั้นสลัดสี่กีบ วิ่งตะบึงลึกเข้าไปในป่า
หลินเซียวไม่รีบร้อน เก็บคันธนู แกะรอยเลือดบนพื้นหิมะไล่ตาม
รอยเลือดปรากฏเป็นระยะ ๆ กระเซ็นบนหิมะแดงฉานสะดุดตาเป็นพิเศษ
ไล่ตามอยู่ประมาณครึ่งชั่วยาม ณ กองไม้ผุพัง เขาก็พบหมูป่าตัวนั้นอีกครั้ง
มันสิ้นเรี่ยวแรงแล้ว นอนตะแคงบนพื้น ท้องกระเพื่อมรุนแรง ลูกธนูที่ปักคอสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะหายใจ
แต่ดวงตาคู่นั้นยังเบิกกว้าง เต็มไปด้วยแววดุร้าย
หลินเซียวหยุดยืนห่างออกไปสิบก้าว น้าวธนูอีกครา
“ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!”
ลูกธนูสามดอกยิงต่อเนื่อง ปักเข้าลำคอ หัวใจ และเบ้าตา
หมูป่ากระตุกเป็นครั้งสุดท้าย สิ้นใจในที่สุด
หลินเซียวจึงก้าวเข้าไป ใช้เท้าเขี่ยร่างหมู ยืนยันว่าดับสนิทแล้ว
เขาดึงลูกธนูออก เช็ดคราบเลือดบนหิมะ เก็บเข้าแล่ง
หมูป่าตัวนี้ อย่างน้อยก็ 100 กิโลกรัม
กินอย่างประหยัด พอให้ครอบครัวสี่คนประทังชีวิตข้ามฤดูหนาวนี้
หากนำไปขาย คงแลกเงินได้ไม่น้อย