ครั้งนี้ หลินเซียวนำยามาสองชนิด
หม้อหนึ่งรักษาไข้หวัด อีกหม้อรักษาโรคปอด
กลิ่นยาคละเคล้ากับไอน้ำ ฟุ้งกระจายในเรือน
เขาตักยามาชามหนึ่ง ยกไปข้างเตียงอุ่น “ซินเยว่ ดื่มซะ ขับเหงื่อ”
ซูซินเยว่พยุงตัวลุก รับชามยา นัยน์ตาแดงก่ำอีกครั้ง “ขอบคุณท่านหลิน”
“ดื่มตอนร้อน ๆ”
หลินเซียวหันกาย ตักยาอีกชาม ยื่นให้เหล่งชิงเสวี่ย
เหล่งชิงเสวี่ยชะงัก พูดโดยไม่ทันคิด “ข้าไม่เป็นไร”
“หากเจ้าไม่เป็นไร คงไม่ไอไม่หยุด” หลินเซียวน้ำเสียงเคร่งขรึม “โรคปอดรั้งรอไม่ได้ ข้าไม่อยากเห็นเจ้าอายุยังน้อยแต่ต้องดับสูญ”
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนรีบรับชามยา ประคองตรงหน้าเหล่งชิงเสวี่ย “พี่เหล่ง ท่านฟังท่านหลินเถิด กินยาแต่โดยดี เมื่อเร็ว ๆ นี้ท่านไอถี่ขึ้นเรื่อย ๆ”
เหล่งชิงเสวี่ยมองน้ำยาสีน้ำตาลเข้มในชาม นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ยื่นมือรับ เอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณท่านหลิน”
นางเงยหน้า ดื่มหมดในอึกเดียว ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว
“เอาละ ดื่มยาเสร็จก็พักผ่อน” หลินเซียวโบกมือ เก็บหม้อยา
“ท่านหลิน ท่านกินอะไรบ้างเถิด” ซูซินเยว่เอ่ยอย่างร้อนรน
“ไม่กินแล้ว เหนื่อย” หลินเซียววางหม้อยาเรียบร้อย หมุนตัวจะไป
“เช่นนั้น… พวกเราไปนอนเรือนข้างเถิด ท่านกลับไปนอนเรือนใหญ่นะ” ซูซินเยว่ทนเห็นหลินเซียวนอนเรือนข้างต่อไปไม่ไหวจริง ๆ
หลินเซียวส่ายหน้า “เตียงอุ่นเรือนข้างเล็กเกินไป นอนไม่ได้สามคน เจ้ากับชิงเสวี่ยล้วนป่วย พักรักษาตัวที่นี่เถิด”
“แต่เรือนข้างหนาวเกินไป…”
“ไม่เป็นไร” หลินเซียวยิ้ม “คนแก่ไม่กลัวหนาว”
พูดจบ เขาผลักประตูออกไป หอบเอาลมหนาววูบหนึ่งเข้ามา
ซูซินเยว่มองประตูที่ปิดลง ในใจบีบรัดจนปวดแปลบ
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนครุ่นคิดอยู่นาน ค่ำนี้ตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่าง
ครู่หนึ่งให้หลัง นางยกอ่างน้ำร้อนใบหนึ่งเดินออกไปนอกประตู
“เฟยเยี่ยน เจ้าจะไปไหน” ซูซินเยว่ถามด้วยความเป็นห่วง
“ข้า…” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนชะงักเท้า เอ่ยเสียงอู้อี้ “จะไปล้างเท้าให้ตาเฒ่าหลิน เดินเขาหลายสิบลี้ไปกลับ คงเหนื่อยแทบแย่”