ยามวิกาลหลินเซียวเคาะประตู ลานเรือนพลันมีเสียงฝีเท้าดังมา
“ใครอยู่ข้างนอกน่ะ?” เสียงอ่อนหวานดั่งสายลมดังขึ้น
“หว่านฉิง ข้าเอง” หลินเซียวตอบ
หยางหว่านฉิงตั้งใจฟัง แน่ใจว่าเป็นหลินเซียวแล้วถอนหายใจโล่งอก รีบสาวเท้าไปเปิดประตู
เปิดประตูแล้ว หยางหว่านฉิงถือตะเกียงน้ำมัน แสงสลัวส่องกระทบร่างอวบอิ่มของนาง
นางสวมเสื้อฝ้ายหนา แต่ก็ยังปิดซ่อนเรือนร่างงามระหงไว้ไม่อยู่
ในปียากไร้ หลินเซียวคอยช่วยเหลือเป็นครั้งคราว ทำให้นางดูมีน้ำมีนวลกว่าสตรีชาวบ้านอื่น
“ท่านหลิน?” นางตาเป็นประกาย “ดึกดื่นป่านนี้ ท่านแวะมามีอะไรหรือ?”
หลินเซียวยื่นเนื้อให้ “ล่าหมูป่ามาได้ตัวหนึ่ง เนื้อชิ้นนี้ท่านเก็บไว้เถิด”
หยางหว่านฉิงมองเนื้อชิ้นที่มันและเนื้อสลับกัน ส่ายหน้ารัว “ไม่ได้ๆ ข้าวฟ่างที่ท่านให้คราวก่อนยังกินไม่หมดเลย เนื้อชิ้นนี้ท่านนำกลับไปเถอะ…”
“ถือไว้” หลินเซียวยัดใส่มือนาง “ที่เรือนยังมี อากาศหนาว กินเนื้อมากหน่อยจึงจะทนอยู่ได้”
หยางหว่านฉิงขอบตาแดงก่ำ รับเนื้อไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ขอบคุณท่านหลิน… บุญคุณมหาศาล ไม่รู้จะตอบแทนเช่นไร…”
“มีชีวิตอยู่อย่างดี นั่นแหละคือการตอบแทน” หลินเซียวหัวเราะ
ขณะนั้น ในหัวพลันดังเสียงแจ้งเตือนระบบ:
[ติ๊ง ตรวจพบคู่ครองชั้นยอดที่สามารถผูกพันธสัญญาได้: หยางหว่านฉิง อายุ 28 ปี]
[โชคชะตา: วิเศษคู่ มีผลยับยั้งชายที่คิดร้าย และมีอานุภาพหนุนนำสามีแก่ชายที่มีจิตใจเมตตา]
[จะผูกพันธสัญญาหรือไม่?]
หลินเซียวใจเต้นระรัว
[นับถอยหลัง: 3, 2, 1—]
[ผูกพันธสัญญาสำเร็จ ค่าความสนิทชิดเชื้อเริ่มต้น: 60]
เสียงแจ้งเตือนหายไป ทุกอย่างกลับเป็นปกติ
“ท่านหลิน?” หยางหว่านฉิงเห็นเขายืนเหม่อ จึงถามเสียงเบา “ท่านเป็นอะไรไปหรือ?”
“มิ… มิได้เป็นอะไร” หลินเซียวได้สติ
“เข้ามาในเรือนดื่มชาร้อนสักถ้วยไหม?” หยางหว่านฉิงเบี่ยงตัวหลีกทาง
หลินเซียวลังเลชั่วครู่ แล้วพยักหน้าเดินเข้าไปในลานเรือน
ในเรือน ไฟในเตาลุกโชนดี อบอุ่น
หยางหว่านฉิงเดินไปรินชา ขณะเดินมีอาการกะเผลกเล็กน้อย
“ขาของเจ้าเป็นอะไรไป?” หลินเซียวถามด้วยความเป็นห่วง
“สองวันก่อนกวาดหิมะ เผลอล้มน่ะ” หยางหว่านฉิงเอ่ยอย่างเขินอาย “ไม่เป็นอะไรดอก”