ซ่างกวนเฟยเยี่ยนวิ่งเข้าไปในห้องข้าง กระโจนใส่หมอน น้ำตาไหลพรั่งพรูร่วงลงมา
ข่าวที่ซูซินเยว่จะแต่งกับหลินเซียวเป็นอนุภรรยา แทงลึกเข้าในหัวใจนางราวกับหนามแหลม
นางเองก็ไม่อาจบอกได้ว่าเหตุใดจึงเจ็บปวดถึงเพียงนี้ รู้สึกเพียงว่าใจโหวงเหวง ราวกับทำของสำคัญบางอย่างหายไป
ซูซินเยว่เดินตามเข้ามา นั่งลงบนขอบแคร่ดิน ลูบไหล่ที่สั่นเทาของนางเบาๆ “เฟยเยี่ยน เป็นอะไรไป?”
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนประคองกายขึ้น ดวงตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตามองนาง “พี่หญิงซู เจ้ามีอะไรปิดบังอยู่หรือไม่?”
“ไม่” ซูซินเยว่ส่ายหน้า สีหน้าอ่อนโยนแต่มุ่งมั่น “ข้าเต็มใจแต่งกับท่านหลิน ทั้งหมดล้วนมาจากใจจริง มาจาก…ความรักและชื่นชม”
“รัก…ชื่นชม?” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนพูดตะกุกตะกัก
“อืม” ซูซินเยว่แววตาเปล่งประกายอ่อนโยน “ยามอยู่เคียงข้างท่านหลิน เป็นช่วงเวลาที่ข้ารู้สึกสงบใจที่สุด ไม่ว่าจะเจอเรื่องลำบากใด ท่านย่อมมีวิธีเสมอ ท่านเป็นเหมือน…บิดาผู้ปกป้องเจ้า ทะนุถนอมเจ้า ทว่ายังเข้าใจและเคารพเจ้ายิ่งกว่าบิดาเสียอีก”
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนนิ่งอึ้ง
นางพลันนึกเลือนรางถึงช่วงวันเวลาที่ผ่านมา หลินเซียวก็ทะนุถนอมนางทุกวิถีทาง แม้จะปะทะคารมกันเสมอ ทว่ากลับทำให้เฟยเยี่ยนรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ยากอธิบาย
ความรู้สึกถูกปกป้อง ถูกตามใจ เช่นนั้น นางไม่เคยสัมผัสได้จากผู้ใดเลย
ทว่านางกลับไม่เคยนึก…จะแต่งกับหลินเซียว
ในใจนาง หลินเซียวเป็นผู้อาวุโส เป็นชายชราปากปลาร้าขี้เล่น แต่กลับทำให้ใจคนสงบลงได้เสมอ
“เช่นนั้นเขา…ได้บังคับเจ้าหรือไม่?” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนถามเสียงแหบพร่า
“ไม่เคยเลย ท่านหลินไม่เคยบังคับข้าเลยสักครั้ง ทุกสิ่งล้วนเป็นความสมัครใจของข้า”