คำเย้าหยอกหนึ่งทำให้หลี่ซือซือร่างแข็งทื่อ
นางกัดริมฝีปาก หลับตา สัมผัสได้ถึงลมหายใจของหลินเซียวที่ใกล้เข้ามาทุกที
นางรอคอย รอให้จูบของเขาประทับลงมา รอให้มือของเขา...
แต่รออยู่นาน กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นางลืมตาขึ้น หันไปมองเขา
หลินเซียวถอยห่างออกมาเล็กน้อย ยิ้มมองนาง สายตาอ่อนโยน
เขาเอ่ยเสียงเบา “วันนี้เรียนแค่นี้ก่อน กลับไปพักเถิด”
หลี่ซือซือชะงัก ใบหน้าแดงระเรื่อ ก้มหน้าตอบรับ “เจ้าค่ะ” แล้วหมุนตัวออกจากเรือนใหญ่
บานประตูปิดลงเบื้องหลัง
นางยืนใต้ชายคา สายลมยามค่ำเสียดแทง
นางกอดอก ร่างสั่นสะท้านเล็กน้อย ความขวยเขินร้อนผ่าวในใจค่อย ๆ ถูกสายลมหนาวพัดจนเย็นเฉียบ
ท่านหลิน... ไม่อยากยอมรับนางจริง ๆ หรือ?
จมูกของนางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกจุก
แต่ตอนนี้จะอธิบายกับพี่หว่านฉิงอย่างไรดี?
ครู่หนึ่งต่อมา ประตูห้องข้างดัง “เอี๊ยด” เปิดออก
ซูซินเยว่สวมเสื้อคลุมออกมา เห็นนางยืนกลางสายลม จึงรีบเข้าไปหา “คุณหนูซือซือ เหตุใดมายืนอยู่ที่นี่?”
หลี่ซือซือก้มหน้าเงียบ
ซูซินเยว่เข้าใจในใจ คว้ามือเล็กเย็นเฉียบของนางไว้
นางพาหลี่ซือซือเข้าไปในห้องข้าง ซ่างกวนเฟยเยี่ยนกับเหล่งชิงเสวี่ยหลับสนิทแล้ว
“คืนนี้เจ้าพักที่นี่ ข้าจะไปปรนนิบัติท่านหลิน” ซูซินเยว่กระซิบ
หลี่ซือซือเบิกตากว้าง “พี่ซินเยว่ หรือว่าเจ้าก็...”
ซูซินเยว่ยิ้มบาง “ใช่แล้ว ข้ามีใจให้ท่านหลิน... มานานแล้ว เจ้านอนเถิด อย่าคิดมาก”
นางปูที่นอนให้หลี่ซือซือเรียบร้อย หมุนตัวออกจากห้อง ปิดประตูเบา ๆ
ยืนใต้ชายคา ซูซินเยว่สูดลมหายใจลึก จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินไปยังประตูที่นางเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืน
ตอนนี้ มารยาทจริยธรรม จะรักษาความสงวนตัวของสตรีไปไย ล้วนไม่สนแล้ว นางเพียงอยาก... ไปอยู่เคียงข้างหลินเซียว
เทียนในเรือนใหญ่ดับแล้ว มืดสนิท
ซูซินเยว่ผลักประตูเข้าไป หันกลับกลอนประตู
“หว่านฉิง” เสียงของหลินเซียวดังมาจากแคร่ดิน แฝงด้วยความจนใจ “เจ้าส่งซือซือมามันเร่งเกินไป ข้าแม้อยากรับนาง แต่ควรค่อยเป็นค่อยไป ปล่อยให้ราบรื่นเป็นธรรมชาติจึงจะดี”
ซูซินเยว่กลั้นหายใจ ย่องเท้าเข้าไปเบา ๆ ไม่กล้าตอบ
“หว่านฉิง? ทำไมไม่พูด? เร็วเข้าเข้ามาในผ้าห่ม ข้างนอกหนาว”