หลินเซียวพาภรรยาทั้งสองกลับเรือน
ในเรือนเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงหายใจถี่เล็กน้อยของกันและกัน
หยางหว่านฉิงและซูซินเยว่นั่งเคียงข้างบนแคร่ดิน ต่างก้มหน้า
แสงไฟอ่อนโยนสะท้อนความเขินอายของเจ้าสาวใหม่
หลินเซียวเองก็ตื่นเต้นอยู่บ้าง
ซ้ายขวาล้วนหอมนุ่มอ่อนหวาน ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
เขากระแอมเสียง ถามลองเชิง “ท่านภรรยาทั้งสอง ฟ้าดึกแล้ว พวกเราเข้านอนเถิด”
“เจ้าค่ะ สวามี” ซูซินเยว่กล่าวเสียงเบา
“เจ้าค่ะ ท่านสามี” หยางหว่านฉิงก็เอ่ยเสียงแผ่ว
หลินเซียวดับไฟส่องสว่าง
ภายในเรือนพลันมืดมน มีเพียงแสงจันทร์ลอดหน้าต่าง ทอดเงารางเลือน
ข้างหูหลินเซียวได้ยินเสียงกรุยกรายเบาๆ เป็นเสียงพวกนางถอดเสื้อนอก
เขาฟังอยู่ เปลวไฟน้อยในใจพลุ่งวาบ
ไม่นาน คนทั้งสองนอนลงในผ้าห่ม เว้นที่ตรงกลางไว้ให้เขา
หลินเซียวขึ้นแคร่ดิน นอนลง แขนซ้ายโอบหยางหว่านฉิงอย่างเป็นธรรมชาติ แขนขวากอดซูซินเยว่
ตอนแรกกายทั้งสองเกร็งเล็กน้อย ค่อยๆ คลายลงในอ้อมกอดอบอุ่นของเขา
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น
ความนุ่มนวลของหยางหว่านฉิง ความเย็นสะอาดของซูซินเยว่ กลิ่นหอมและไออุ่นสองแบบพัวพัน โอบล้อมหลินเซียว
เขาอ่อนโยนถึงที่สุด แต่ก็แฝงไว้ด้วยการครอบครองที่มิอาจต่อต้าน นำทาง ปลอบโยน จนคนทั้งสองเหนื่อยสิ้นหลับไป
ค่ำคืนนี้ ผ้าห่มสะบัดคลื่นแดง วสันต์ไร้สิ้นสุด
วันรุ่งขึ้นตื่นมา หลินเซียวรู้สึกเอวปวดเมื่อย
เขาลุกนั่ง บีบนวดเอวด้านหลัง ยิ้มขื่น ตนแม้หนุ่มขึ้นมาก แต่ “งานหนัก” เช่นนี้ก็ต้องรู้จักพอดี
หยางหว่านฉิงและซูซินเยว่ก็ตื่นเช่นกัน
คนทั้งสองเห็นเขานวดเอว มองตากัน ต่างหน้าแดงก้มศีรษะ แต่มุมปากกลับยกยิ้มเขินอาย
“แฮ่ม” หลินเซียวกระแอม ลุกขึ้นสวมเสื้อ “ฟ้ายังเช้า พวกเจ้านอนต่อเถิด”
เขาฝึกท่าแปดท่อนในลานบ้าน เพื่อเสริมพลังหยาง
ฝึกเสร็จสิ้น เหงื่อซึมทั่วร่าง อาการปวดเอวทุเลาขึ้นมาก
หิมะสะสมค่อยละลาย อุณหภูมิคืนกลับ น้ำหยดติ๋งๆจากชายคา
เขามาถึงโรงครัว เปิดฝาไหดิน เมื่อวานน้ำตาลที่ปิดผนึกไว้ ผ่านการกรองด้วยคาร์บอนเปียกตลอดคืน เปลี่ยนจากแดงเข้มเป็นขาวดังหิมะ
เขาใช้ปลายนิ้วแตะเล็กน้อย ส่งเข้าปาก
หวานบริสุทธิ์
สำเร็จแล้ว