ประตูห้องข้างถูกผลัก "ตึง" เสียงดัง
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนวิ่งพรวดเข้ามาอย่างลนลาน พอเห็นสิ่งของในมือหลินเซียว ใบหน้าก็แดงซ่านขึ้นมาทันที นางถลาเข้ามาคว้าคืนแล้วหันหลังจะวิ่งหนี
"หยุดก่อน" หลินเซียวเอ่ยขึ้น
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนชะงักแข็งอยู่หน้าประตู หันหลังให้เขา มือกำผ้าผืนนั้นแน่น "ทะ... ทำอะไร?"
"เจ้ายังติดโทษทัณฑ์ข้าอยู่หนึ่งอย่าง"
"โทษจากเกมไพ่ข้าก็ทำหมดแล้ว!"
"ไม่ใช่เกมไพ่ เป็นการเดิมพันระหว่างพวกเราก่อนหน้านี้ ข้าบอกว่าหินเรืองแสงได้ ยังจำได้หรือไม่?" หลินเซียวยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนปล่อยไหล่ตก ยอมจำนนหันกลับมา สีหน้าราวกับยอมตาย "ว่ามาเถิด อยากให้ข้าทำอะไร? ข้า... ข้าลุยสุดตัวแล้ว!"
ทว่าหลินเซียวกลับบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย เอามือทุบบ่า "ช่วงนี้ปวดหลังปวดเอว อย่างนี้แล้วกัน เจ้าถอดรองเท้าถุงเท้า ขึ้นมาเหยียบหลังให้ข้าหน่อย"
"เหยียบหลัง?" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนตาโต "ข้าไม่เคยเหยียบเลยนะ หากเผลอเหยียบให้เจ้าเจ็บขึ้นมา..."
"ไม่เป็นไร เหยียบมาเถิด"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนกัดฟัน ถอดรองเท้าถุงเท้าขึ้นบนแคร่ดิน
เท้าคู่หนึ่งเผยออกมา ขาวเนียนเล็กเรียว โค้งอุ้งเท้างดงาม นิ้วเท้ากลมเรียวดั่งไข่มุก ภายใต้แสงเทียนวาววามดุจหยก
ก่อนเหยียบลงบนหลังหลินเซียว จู่ๆ นางก็เอ่ยว่า "ขอบอกก่อนนะ ข้ายังไม่ได้ล้างเท้า"
หลินเซียวนอนคว่ำบนแคร่ ซุกหน้าลงกับต้นแขน เสียงอู้อี้ทว่ามีแววยิ้ม "ไม่เป็นไร คนแก่ชอบ"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนอดเบือนหนีไม่ได้ ทว่าก็จนปัญญา
นางค่อยๆ เหยียบขึ้นอย่างระมัดระวัง ช่วงแรกไม่กล้าออกแรง แค่ยืนเกยๆ
หลินเซียวเอ่ยเสียงนุ่มว่า "ออกแรงหน่อย ข้าทนได้"
นางจึงค่อยๆ เพิ่มน้ำหนัก
ฝ่าเท้าแนบกับแผ่นหลังของเขา สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแข็งแกร่งใต้ผืนผ้า และแนวกระดูกสันหลังนูนขึ้นเล็กน้อย
นางเหยียบไปเรื่อยๆ จากไหล่ถึงเอว กิริยายังเคอะเขิน แต่ก็ตั้งใจ
เหยียบไปราวหนึ่งก้านธูป นางถามว่า "พะ... พอได้หรือยัง?"
หลินเซียวซบลงบนหมอน หลุดเสียงทอดถอนใจอย่างสุขสบาย "ดีมาก พอได้แล้ว"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนถอนหายใจยาว รีบหดเท้ากลับ กำลังจะลงจากแคร่ไปสวมรองเท้า หลินเซียวกลับเอ่ยว่า "รอเดี๋ยว"
"อะไรอีก?"