ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนกรูกันเข้ามา ล้วนบึกบึนกำยำ สีหน้าไม่เป็นมิตร
หัวหน้ากลุ่มคือชายผิวเข้มอายุสามสิบต้น ๆ สวมเสื้อแพรกึ่งใหม่ มุมปากมีแผลเป็น นัยน์ตาดุดัน
คนผู้นี้คือนักเลงประจำหมู่บ้านที่รู้จักดี หลิวเอ้อเลิ่ง
เมื่อก่อนเคยลักขโมย ติดคุกสองปี ตอนนี้ออกมากลับแต่งตัวดูดี
ผู้ใหญ่บ้านเฉินเหล่าซวนลุกพรวดขึ้น ตวาดด้วยโทสะ “หลิวเอ้อเลิ่ง เจ้ามาทำอะไร?”
“ทำอะไร?” หลิวเอ้อเลิ่งแสยะยิ้ม เผยฟันเหลืองเต็มปาก “แน่นอนว่าพาพี่น้องมาแซวห้องหออย่างไรเล่า ตาเฒ่าหลิน แก่อายุปูนนี้แล้วยังมีวาสนาหนักหนา ได้แต่งกับแม่ม่ายหยาง…”
“บังอาจ!” เฉินเหล่าซวนโกรธจนเคราเฟิ้มสั่น “ไสหัวออกไป!”
หลิวเอ้อเลิ่งปักกริชลงบนโต๊ะดัง ‘คว้าง’ ปลายมีดจมลงในเนื้อไม้สามนิ้ว “พวกไม่เกี่ยวข้อง ไสหัวไปให้หมด ไม่อย่างนั้น… มีดขาวเข้า มีดแดงออก!”
เดิมทีเขาคิดว่าคำข่มขู่จะทำให้ผู้คนหวาดกลัว
แต่ที่ลานบ้านล้วนเป็นสหายเก่าแก่ที่หลินเซียวคบค้าสมาคมมาหลายปี ผ่านโลกมากว่าครึ่งชีวิต เหตุการณ์ใดบ้างที่ไม่เคยเห็น?
“หลิวเอ้อเลิ่ง” ชาวนาชราผู้หนึ่งลุกขึ้นยืน เสียงทุ้มเนิบ “เจ้าไม่เกรงกฎหมายบ้านเมือง หยิ่งผยองถึงเพียงนี้ สวรรค์ย่อมลงโทษ”
“วันนี้พวกข้าได้รับเชิญมางานเลี้ยง จะยืนดูเจ้าทำชั่วตามอำเภอใจไม่ได้”
“ใช่ พวกเราอย่าเพิ่งขยับ ข้าจะดูว่ามันกล้าทำอะไร?”
เห็นดังนั้น เหล่งชิงเสวี่ยก็แอบนำหน้าไม้กลมาจากห้องใน ขึ้นสายพร้อมลูกดอก
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนถึงกับทุบโต๊ะลุกพรวด ชี้หน้าหลิวเอ้อเลิ่งด่าว่า “เอามีดพัง ๆ มาใช้ขู่ใคร? ออกไปจากบ้านข้า!”
หลิวเอ้อเลิ่งไม่โกรธแต่หัวเราะ สายตากวาดมองนาง “แม่นางน้อยปากกล้าดีนี่? ข้าชอบ พี่น้อง วันนี้ปล้นได้สาวไหน จับหิ้วเข้าเมืองเลย ส่งขายหอนางโลม…”
หลินเซียวค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน “ข้าจะดูว่าใครกล้า”
เขาพูดเพียงสี่คำ เสียงไม่ดัง แต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร พุ่งทะลุความอึกทึกในพริบตา
ในลานเงียบกริบน่าขนลุก
หลิวเอ้อเลิ่งเสียวสันหลังวาบ ฝืนยิ้มเยาะ “ตาเฒ่าหลิน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นพรานเก่า แต่เจ้าก็ลืมตาดูเสียบ้างว่าข้าพามากี่คน แล้วรู้ไหมว่าพี่น้องข้ามาจากไหน?”
“มาจากไหน?”