หลินเซียวกำข้อหมุนเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแล้วเริ่มหมุน
แรกเริ่มเงียบไร้สุ้มเสียง
ค่อย ๆ ลวดทองแดงในหลอดแก้วเรืองแสงสีแดงจาง ๆ สว่างขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเขาหมุนเร็วขึ้น หลอดแก้วพลันส่องสว่างเจิดจ้า แสงนวลนุ่มอบอวลทั่วทั้งห้องในชั่วพริบตา
สตรีทั้งสี่ตะลึงงัน โลกทัศน์ถูกสั่นสะเทือนอย่างใหญ่หลวง
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเป็นรูปวงกลม
ซูซินเยว่ยกมือปิดริมฝีปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เหล่งชิงเสวี่ยและหยางหว่านฉิงจ้องมองลูกแก้วโปร่งแสงที่เปล่งประกายนั้น นิ่งงันไม่รู้คิดสิ่งใด
"สวรรค์..." ซ่างกวนเฟยเยี่ยนพึมพำ "นี่ นี่คือวิชาเซียนหรือ?"
หลินเซียวหัวเราะ "ไม่ใช่วิชาเซียน เป็นวิทยาศาสตร์"
เขาปล่อยข้อหมุน แสงหลอดแก้วดับลง
"ใครอยากลองบ้าง?" หลินเซียวถาม
"ข้าเอง ข้าเอง!" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนร้อนรนแย่งตัวเข้ามา
ในห้องมืดเกินไป นางก้าวฉับไว หน้าผากกระแทกคางหลินเซียวดัง "ตุบ"
"โอ๊ย!" นางร้องด้วยความเจ็บ กุมหน้าผากย่อตัวลง
หลินเซียวก็กุมคางเช่นกัน กลั้นหัวเราะทั้งกล้ำกลืน "เจ้าค่อย ๆ หน่อย"
"ไม่...ไม่เป็นไร..." ซ่างกวนเฟยเยี่ยนแยกเขี้ยวยิงฟันลุกขึ้น คลำทางหาข้อหมุนแล้วเริ่มหมุน
หลอดแก้วสว่างขึ้นอีกครั้ง แสงนวลนุ่มสาดกระทบใบหน้าเปี่ยมความตื่นเต้นของนาง ดวงตาคล้ายดวงดาวร่วงหล่น
หลินเซียวพิงขอบแคร่ดิน ค่อย ๆ อธิบาย "สิ่งนี้เรียกว่าหลอดไฟฟ้า ต่อจากนี้บ้านเรา จะใช้มันให้แสงสว่าง"
ซูซินเยว่มองแสงนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความพิศวง "ท่านหลิน ท่านทำได้อย่างไร? ช่างมหัศจรรย์นัก"
"ก็ทำแบบนี้ แล้วก็ทำแบบนั้น ฮ่าฮ่า" หลินเซียวกระพริบตา พูดเล่นหยอกล้อ
หยางหว่านฉิงก็เอ่ยเสียงนุ่มนวล "ท่านสามีช่างเป็นดั่งเทพแท้"
หลินเซียวมองความยินดีและความเลื่อมใสที่ปราศจากการเสแสร้งบนใบหน้าพวกนาง ความเหนื่อยล้าทั้งวันมลายหายสิ้น
เขามองไปทางซ่างกวนเฟยเยี่ยนที่ยังคงหมุนข้อหมุน "เหนื่อยหรือไม่?"
"ไม่เหนื่อย! ไม่เหนื่อยเลยสักนิด!" เฟยเยี่ยนยิ้มเจิดจ้า
"อย่าเล่นคนเดียว ให้พี่สาวลองบ้าง"
ซูซินเยว่และหยางหว่านฉิงผลัดกันลอง เหล่งชิงเสวี่ยก็ลองด้วย
แต่ละคนที่หมุนหลอดแก้วสว่าง ต่างยากจะปกปิดความตื่นเต้นภายใน
หลินเซียวมองผลงานตัวเอง ใจเปี่ยมสุขเหลือล้น