ได้ยินเสียงเจียงหรูเยียน สีหน้าหลี่ซือซือก็ซีดขาว
หลินเซียวกล่าวกับนางว่า "ซือซือ เจ้ากับเฟิ่งหลิงไปหลบที่ห้องข้างก่อน"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนร้อนรน "ไม่ไปห้องใต้ดินหรือ?"
หลินเซียวยิ้มเล็กน้อย "ไม่จำเป็น"
เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินไปเปิดประตู
นอกประตู เจียงหรูเยียนสวมอาภรณ์ม่วง คลุมทับด้วยขนจิ้งจอก รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น
ด้านหลังมีสาวใช้สองคน ถือกล่องของขวัญมา
นางเห็นหลินเซียวเปิดประตู ก็แย้มยิ้มงามตา ทว่าแววตาลึกล้ำสุดหยั่ง "ท่านผู้เฒ่าหลิน ดึกดื่นมารบกวน ข้ามีเรื่อง...ต้องการสนทนากับท่านตามลำพัง"
"เชิญ" หลินเซียวหลีกทาง
เจียงหรูเยียนก้าวเข้าลานบ้าน ชายกระโปรงม่วงลากพื้น
ในเรือน ซ่างกวนเฟยเยี่ยนกำลังเหยียบแป้นหมุน หลอดไฟส่องสว่างทั่วห้อง
เจียงหรูเยียนนั่งลงบนเก้าอี้ กิริยางามสง่า เอ่ยขึ้นตรงๆ ทันที "เมื่อวาน เหตุใดท่านผู้เฒ่าหลินจึงจากไปโดยไม่ร่ำลา?"
หลินเซียวนั่งตรงข้ามนาง สีหน้าเป็นปกติ "ที่บ้านมีธุระ จึงรีบกลับก่อน"
"เช่นนั้น ท่านผู้เฒ่าหลินพอได้ยินข่าวหรือไม่..." เจียงหรูเยียนเงยหน้า แววตาคมกริบ "ว่าคุณหนูซือซือหายตัวไป?"
หลินเซียวแสร้งทำสีหน้าตกใจ "คุณหนูซือซือหายตัวไป? เมื่อใดกัน? ไปที่ใด?"
"คงถูกใครซ่อนไว้กระมัง"
"เช่นนั้นต้องรีบตามหา!" หลินเซียวสีหน้าจริงจัง "คุณหนูซือซือมีรูปโฉมเช่นนั้น หากตกอยู่ในมือคนชั่ว ผลลัพธ์สุดคาดคิด"
เจียงหรูเยียนจ้องเขา ค่อยๆ พยักหน้า "ใช่แล้ว ดังนั้น...ข้าจึงมาตรวจดูที่ท่านผู้เฒ่าหลิน"
"ความหมายของท่านผู้จัดการเจียง" หลินเซียวเลิกคิ้ว "คือข้าคือคนชั่วผู้นั้น?"
"ท่านผู้เฒ่าหลินกล่าวเกินไปแล้ว" เจียงหรูเยียนหัวเราะเบา ทว่าในแววตาไร้รอยยิ้ม
บรรยากาศอึมครึมหนักหน่วง
หลินเซียวเป็นฝ่ายทำลายความอึดอัดก่อน ตะโกนออกไป "ซินเยว่ เอาข้าวโพดมาสักสองสามฝัก เชิญท่านผู้จัดการเจียงชิม"
ซูซินเยว่รับคำ นำข้าวโพดนึ่งสามฝักมาจากครัว ไอร้อนกรุ่น กลิ่นหอมหวานฟุ้ง
เจียงหรูเยียนไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน ขมวดคิ้ว "นี่คือ..."
"ธัญพืชที่ข้าปลูก เรียกข้าวโพด" หลินเซียวยื่นให้ฝักหนึ่ง "ลองชิมดู"
เจียงหรูเยียนลังเล