หลินเซียวรออยู่นาน ซูซินเยว่ก็ไม่มา คงจะเขินอายกระมัง
เขาส่ายหน้ายิ้ม แล้วพลิกตัวเข้านอน
วันเวลายังอีกยาวไกล ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไปเถิด
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นตรงเวลา:
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าบ้าน ค่าความใกล้ชิดคู่ครอง +50]
[ซูซินเยว่: +15]
[หยางหว่านฉิง: +15]
[ซ่างกวนเฟยเยี่ยน: +10]
[เหล่งชิงเสวี่ย: +10]
[รางวัลคำศัพท์สีม่วง: หลอมตีพันครั้งร้อยครั้ง]
[ผลลัพธ์: ได้รับพรสวรรค์ด้านการตีเหล็กระดับสมบูรณ์ สามารถสร้างอาวุธเย็นชนิดต่าง ๆ และอาวุธไฟพื้นฐานด้วยมือ]
กระแสข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมองดุจสายฟ้าฟาด——การเลือกแร่ การชุบแข็ง การตีขึ้นรูป การแต่งทรง การขัดเงา……วิชาการตีเหล็กนับไม่ถ้วนประทับตราตรึงลงในความทรงจำ
หลินเซียวหนาวสะท้าน ลืมตาขึ้น แววตาเปล่งประกายวูบหนึ่ง
คำศัพท์สีม่วง สมแล้วที่ไม่ธรรมดา
มีวิชานี้แล้ว ต่อไปไม่ว่าจะเป็นดาบหอก ธนูเกาทัณฑ์ ไปจนถึงปืนไฟ ปืนใหญ่ดิน เขาล้วนสามารถทำเองได้ทั้งนั้น
แต่ก่อนจะทำงานให้สำเร็จ ต้องเตรียมเครื่องมือให้พร้อมก่อน เขาต้องจัดหาเครื่องมือให้ได้ก่อน
ลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน ไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านยืมรถม้า
ขากลับ ซ่างกวนเฟยเยี่ยนกำลังนั่งยอง ๆ หน้าเรือนเล่นกับห่าน พอเห็นรถม้า ตาเป็นประกาย กระโดดลุกขึ้น: "ท่านเฒ่า! จะเข้าเมืองอีกแล้วรึ?"
"อืม"
"พาข้าไป พาข้าไปด้วย!"
"คราวก่อนก็พาไปแล้ว คราวนี้ถึงตาชิงเสวี่ย" หลินเซียวมองไปที่เหล่งชิงเสวี่ย "ถือโอกาสไปหาหมอตรวจดูเจ้าอีกครั้ง"
"ท่านหลิน ยาคราวก่อนยังกินไม่หมด อย่าสิ้นเปลืองเงินทองเลย" เหล่งชิงเสวี่ยกล่าวเสียงเบา
หลินเซียวสีหน้าจริงจัง พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม: "ยากินผิดโรคก็เปล่าประโยชน์ อาการไอของเจ้าไม่ทุเลาลง ต้องเป็นเพราะตำรับยาไม่ถูกต้อง วันนี้เปลี่ยนหมอตรวจดูเถอะ"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนรีบเสริม: "ใช่ ๆ พี่ชิงเสวี่ยไปเถิด! ข้าดูบ้านให้!"
"เจ้าจะไหวรึ?" เหล่งชิงเสวี่ยมองนาง
"แน่นอน!" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนยืดอก "ใครกล้าบุกรุก ข้าจะปล่อยห่านตัวผู้ออกไปกัดมัน!"
ทุกคนพากันหัวเราะ
จากนั้น หลินเซียวหยิบของสิ่งหนึ่งจากโรงฟืนส่งให้นาง เป็นหน้าไม้กลที่ซ่างกวนเฟยเยี่ยนอยากได้มาตลอด