หลินเซียวก้าวเท้าเร็วไปยังบ้านของเฉินเหล่าซวน ผลักประตูเข้าไป แก่เฉินนั่งยองอยู่หน้าเตา สูบยาเส้น คิ้วขมวดแน่น
“แก่เฉิน เอกสารราชการจากศาลาว่าการ เรื่องอะไร?”
เฉินเหล่าซวนเงยหน้าเห็นเป็นหลินเซียว ถอนหายใจ ล้วงกระดาษยับยู่ยี่ออกจากอก “เจ้าดูเอาเองเถิด”
หลินเซียวรับมา
เป็นสำเนาประกาศของศาลาว่าการ ประทับตราแดง
บนนั้นเขียนว่า: เพื่อเพิ่มประชากร เสริมรากฐานของชาติ สตรีที่ยังมิได้แต่งงานอายุสิบห้าถึงสี่สิบปีในเขตปกครอง แม่ม่ายที่ครองตนนานกว่าครึ่งปี ต้องขึ้นทะเบียนเป็นเอกภาพ ให้ทางการจัดสมรสตามสมควร ผู้ขัดขืน ถือว่าหลีกหนีราชการ
“ไร้สาระ!” หลินเซียวตบกระดาษลงบนโต๊ะ “นี่มันกฎหมายบัดซบอะไร?”
“ราชสำนักสั่งมา พวกเราจะทำอะไรได้?” เฉินเหล่าซวนสูบยาอย่างแรง “ได้ยินว่าทางเหนือแพ้อีกแล้ว ตายเจ็บหนัก ข้างบนร้อนใจ คิดวิธีนี้ออกมา”
เงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ หลินเซียวก็เกิดความคิดกล้า
“เพียงแต่ให้หว่านฉิงแต่งงานเอง ก็ไม่ต้องถูกจัดสรรใช่หรือไม่?” หลินเซียวถามอย่างร้อนรน
เฉินเหล่าซวนยิ้มขม “เช่นนั้นก็จริง แต่นาง... แต่งมาสามครั้ง ทุกครั้งเป็นคืนแต่งงาน สามีก็ตาย ผู้ใดในหมู่บ้านกล้าแต่ง?”
“ผู้อื่นไม่กล้า ข้ากล้า” หลินเซียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมพลัง
เฉินเหล่าซวนชะงัก เงยหน้ามองเขา ก่อนหลุดหัวเราะ “ท่านหลิน ท่านอย่ามาล้อข้าเล่นเลย ร่างกายท่านนี่...”
“ข้าแข็งแรงนัก” หลินเซียวตบอก
“เรามีมิตรภาพหลายสิบปี ข้าหวังให้ท่านมีอายุยืนอีกหลายปีจริงๆ” เฉินเหล่าซวนถอนหายใจ
“วางใจเถิด ข้ายังคิดจะสืบสกุลอยู่เลย เมื่อถึงเวลา มาดื่มเหล้ามงคล” หลินเซียวตบบ่าผู้ใหญ่บ้าน
เฉินเหล่าซวนจ้องเขาครู่ใหญ่ ในที่สุดก็พยักหน้า “ได้ หากท่านตัดสินใจจริง ข้าจะช่วยท่านหมายเหตุไว้ในสมุดทะเบียน สามวันให้หลังยื่นบัญชี ยังทัน”
“ขอบใจ”
ออกจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน จิตใจหลินเซียวปลอดโปร่งยิ่ง
หยางหว่านฉิงเป็นคู่ครองที่ระบบผูกมัดไว้ให้ หลินเซียวกำลังกลัดกลุ้มจะสานสัมพันธ์อย่างไร ตอนนี้ดีแล้ว สามารถแต่งนางได้อย่างถูกต้อง
กลับมาถึงลานน้อย บรรยากาศในเรือนอึมครึม
อาหารจัดไว้ดีแล้ว แต่ไม่มีใครใช้ตะเกียบ