ตลาดม้าอึกทึก กลิ่นคละคลุ้ง
ม้าหลายสิบตัวถูกล่ามไว้หลังรั้วไม้ ส่วนใหญ่ซูบผอม ขนหม่นหมอง
ม้าดีถูกเกณฑ์ไปแนวหน้าหมดแล้ว ที่เหลือก็ไม่แก่ก็เจ็บ
กระนั้น ม้าพันธุ์ต่ำธรรมดาตัวหนึ่งยังราคายี่สิบสามสิบตำลึง
หลินเซียวเดินวนรอบหนึ่ง ไม่เห็นตัวที่ถูกใจ
กำลังจะจากไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงม้าร้องจากมุมทิศอีสาน เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงม้าทั่วไป ฟังคล้ายสัตว์ร้ายครวญคราง หดหู่แต่แฝงความไม่ยอมจำนน
เขาเดินตามเสียงไป
มุมหนึ่ง ม้าดำตัวหนึ่งนอนตะแคงอยู่กับพื้น ขาหลังขวาบิดเบี้ยวผิดรูป
โครงร่างสูงใหญ่ แนวไหล่และหลังลื่นไหล ต่อให้ซูบจนซี่โครงชัด ก็ยังมองออกว่าครั้งหนึ่งเคยสง่างาม
เพียงแต่บัดนี้มันเต็มไปด้วยโคลน ขนแผงคอพันกันยุ่ง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด หายใจหอบ
“เถ้าแก่ ม้าตัวนี้เป็นอะไร” หลินเซียวเข้าไปถาม
คนค้าม้าเป็นชายตาเหลี่ยม บุ้ยปาก “นิสัยดุเกินไป ตกม้าขาเจ็บเอง ท่านจะดูม้าหรือขอรับ เชิญทางนี้ มีดีๆ หลายตัว”
“ม้าขาเจ็บตัวนี้ ขายเท่าไร”
คนค้าม้าชะงัก มองหลินเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้า “ท่าน ม้าตัวนี้อยู่ไม่นานหรอก ถ้าท่านเอาจริง สิบห้าตำลึง”
หลินเซียวล้วงเงินสิบตำลึงออกมา “เหลือแค่สิบตำลึง”
คนค้าม้าโบกมือ “ไม่ได้ขอรับ ดูโครงกระดูกมันนี่ รูปร่างดี...”
“รูปร่างดีแค่ไหน ลากเกวียนไม่ได้ก็คือม้าไร้ค่า”
พูดพลาง หลินเซียวย่อตัวลง ดูขาม้าอย่างละเอียด พบว่าแค่กระดูกเคลื่อน ไม่ใช่ขาหัก
ตรวจเสร็จ หลินเซียวลุกขึ้น ปัดมือ “เถ้าแก่ เก็บมันไว้ก็เปลืองฟาง อีกอย่าง ตามกฎหมายต้าหลี่ ห้ามฆ่าม้าโดยพลการ ตายไปก็เป็นแค่ซากเน่า”
คนค้าม้าอึกอัก กัดฟัน “ตกลง สิบตำลึงก็สิบตำลึง!”
จ่ายเงินแล้ว หลินเซียวเข้าใกล้ม้าดำ
มันเงยหัวอย่างระแวดระวัง ลมหายใจแรง
หลินเซียวยื่นมือ ฝ่ามือกดเบาๆ ที่ข้างคอมัน สบตากับมัน
[พันธสัญญาสัตว์ครามทมิฬ]ทำงานอย่างเงียบงัน