เจียงหรูเยียนกลับจากจวนสกุลหวงก็เป็นยามวิกาลแล้ว
ในภัตตาคารฮุยเยว่เงียบสงัด มีเพียงโคมไฟริมทางเดินไม่กี่ดวงที่ยังสว่างอยู่
นางขึ้นไปชั้นสอง พบหลินเซียว แล้วถอดผ้าคลุมหน้าออก พลางเอ่ยช้าๆ ว่า “นายอำเภอหวงตกลงแล้ว พรุ่งนี้เขาจะมาด้วยตนเอง”
หลินเซียวถอนใจยาวอย่างโล่งอก แล้วยิ้ม “ดีนัก แผนสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว ลำบากเจ้านายเจียงแล้ว”
เจียงหรูเยียนนั่งลงตรงข้าม นวดหว่างคิ้ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง “เพื่อเรื่องของเจ้า ข้าทุ่มไปถึงหนึ่งพันตำลึงทองนับแต่ต้น ท่านหลิน หนี้ก้อนนี้ เจ้าคิดจะชดใช้อย่างไร”
“เจ้านายเจียงโปรดวางใจ” หลินเซียวสีหน้าจริงจัง “เมื่อเรื่องสำเร็จ ภายภาคหน้าจะคืนให้สิบเท่าร้อยเท่า”
“ภายภาคหน้าอีกแล้ว…” เจียงหรูเยียนถอนใจแผ่ว เงยหน้ามองเขา ดวงตาฉ่ำวาวดั่งสายน้ำ “เจ้าพูดแต่ภายภาคหน้า อย่าได้หลอกข้าเป็นอันขาด”
“ไม่กล้าหรอก”
ทั้งคู่นั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
จู่ๆ เจียงหรูเยียนก็ถามขึ้น “คืนนี้เจ้ายังกลับไปอีกหรือไม่”
“ไม่กลับแล้ว พรุ่งนี้ศึกใหญ่ประชิด ข้าจะไปได้อย่างไร มีหรือจะไม่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้านายเจียง”
“เช่นนั้นเหล่าภรรยางามและอนุในบ้านของเจ้า” เจียงหรูเยียนยิ้มคล้ายยิ้มเยาะ “เกรงว่าคงเป็นห่วงแย่”
หลินเซียวยิ้ม “เจ้านายเจียงช่างคิดรอบคอบนัก กระทั่งภรรยาอนุในบ้านข้ายังใส่ใจ ไม่เป็นไร ข้าส่งจดหมายด้วยอินทรีเร่งด่วนก็ได้”
“ส่งจดหมายด้วยอินทรีเร่งด่วน?” เจียงหรูเยียนทึ่ง “ข้าเคยได้ยินแต่ส่งจดหมายด้วยนกพิราบเร่งด่วน”
หลินเซียวไม่อธิบายมาก ลุกขึ้นฝนหมึก กางกระดาษจรดพู่กัน ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเขียนจดหมายสั้นๆ ว่า
“วันนี้ค้างที่อำเภอ พรุ่งนี้กลับ ไม่ต้องห่วง หลินเซียว”
เขาเป่าหมึกให้แห้ง พับเป็นชิ้นเล็ก แล้วเดินไปข้างหน้าต่าง อมสองนิ้วระหว่างริมฝีปาก เป่าเสียงนกหวีดแหลมยาวกังวาน
เสียงนกหวีดแผ่ไปไกลในท้องฟ้าราตรี
ครู่หนึ่ง เหยี่ยวดำตัวหนึ่งก็บินมา
มันหุบปีกโฉบลงมา เกาะที่ขอบหน้าต่างมั่นคง เอียงคอมองหลินเซียว แววตาเฉียบคมดุจสายฟ้า
หลินเซียวหยิบกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ในอกออกมา ผูกที่ขามัน สอดจดหมายลงไป ลูบขนที่คอเบาๆ “ไปเถิด”