หลินเซียวจูงมือขาวผ่องของวั่งชิงเดินเข้าห้องใน
ในห้องไม่ได้จุดตะเกียง มีเพียงแสงหิมะนอกหน้าต่างส่องลอดเข้ามา ฉายเงาเลือนราง
หลินเซียวพานางมาถึงข้างแคร่ดิน ยื่นมือไปปลดสายคาดเอวตนเอง
หยางหว่านฉิงกลับชักมือกลับเบา ๆ กล่าวเสียงต่ำว่า "สามีโปรดรอสักครู่ ให้ข้าจุดไฟในแคร่ดินก่อน เกรงว่าท่านจะหนาว"
หลินเซียวยิ้ม "ได้"
หยางหว่านฉิงย่อตัวหน้าแคร่ดิน เขี่ยเถ้าถ่านออก เติมฟืนจุดไฟ
เปลวไฟ "พรึ่บ" พวยพุ่งขึ้น ส่องใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางแดงเรือง
นางปรนนิบัติดูแลเตาไฟอย่างตั้งอกตั้งใจ หลินเซียวนั่งบนขอบแคร่ดินมองนาง พลันรู้สึกว่าภาพนี้มีความอบอุ่นที่ยากจะเอ่ยเป็นวาจา
ไม่นาน แคร่ดินก็ค่อย ๆ อุ่นขึ้น
หลินเซียวถอดรองเท้าขึ้นแคร่ดิน เอนกายพิงหัวเตียง
หยางหว่านฉิงก็ถอดรองเท้า มานั่งข้างกายเขา ซบไหล่เขา
ทั้งสองไม่มีใครเอ่ยวาจา ในห้องมีเพียงเสียงฟืนไหม้ประทุดังแผ่วเบา
จากนั้น วั่งชิงดูเหมือนรวบรวมความกล้าได้ ยื่นมือไปยังเอวของหลินเซียว
เริงรมย์อยู่ประมาณหนึ่งก้านธูป
หลินเซียวสั่นสะท้าน ก้มลงจูบหน้าผากนางแผ่วเบาครั้งหนึ่ง ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มอิ่มใจ "ดูท่า...ข้ายังไม่สิ้นฤทธิ์"
หยางหว่านฉิงแก้มแดงระเรื่อ น้ำเสียงอายเขิน "สามีไม่จำเป็นต้องดูแคลนตนเองมาแต่แรก..."
หลินเซียวยิ้มโอบกอดนาง กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า "เอาล่ะ รีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้อย่าลืมมากินข้าวด้วย"
"อืม" หยางหว่านฉิงเงยหน้ามองเขา นัยน์ตาฉ่ำวาวดุจระลอกคลื่น "สามีไปดี ๆ"
หลินเซียวขับรถม้ากลับมาที่เรือนเล็กของตน
เพิ่งเข้าประตู ก็ปะทะสายตาจับจ้องของเฟยเยี่ยน
"เหตุใดไปนานนัก?" นางเท้าสะเอวสองมือ ราวกับแมวน้อยตื่นตัว
"นานหรือ? ข้าไม่รู้สึก" ใบหน้าของหลินเซียวอาบไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข
"เจ้าดูท่าทาง..." ซ่างกวนเฟยเยี่ยนหรี่ตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ดีอกดีใจเป็นพิเศษ?"
"ใกล้จะแต่งงานแล้ว ก็ต้องยินดีเป็นธรรมดา" ว่าแต่ กระดูกวัวกับแผ่นไม้ไผ่ทำเสร็จหรือยัง?"
"เสร็จแล้ว ๆ" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนเบ้ปาก "เต็มร้อยสี่สิบสี่แผ่น ไม่ขาดสักแผ่น มือข้าแทบหักอยู่แล้ว!"