หลังฉากกั้นมีเสียงน้ำดังซ่า ๆ
หลินเซียวนั่งอยู่ที่โต๊ะ รินเหล้าดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า แต่ก็ไม่อาจระงับความร้อนรุ่มในใจลงได้
เสียงน้ำหยุดลง
ครู่ต่อมา หลังฉากกั้นมีเสียงของซ่างกวนเฟยเยี่ยนดังขึ้นอย่างลังเล "ท่านเฒ่า? ท่านยังอยู่หรือไม่?"
หลินเซียวไม่ตอบ
"ท่านเฒ่า?" เสียงดังขึ้นอีก
หลินเซียวยังคงเงียบ
ฉากกั้นถูกเปิดขึ้นอย่างแรง ซ่างกวนเฟยเยี่ยนโผล่ออกมาอย่างตื่นตระหนก วินาทีต่อมา นางก็ชะงักไป
หลินเซียวไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างฉากกั้นตั้งแต่เมื่อใด ทั้งสองสบตากัน
บรรยากาศราวกับหยุดนิ่ง
สายตาของหลินเซียวเลื่อนต่ำลงโดยไม่รู้ตัว หยดน้ำไหลรินลงมาตามลำคอของนาง ล่วงลงสู่ความขาวผ่องน่าหวั่นไหวเบื้องหน้า
ลมหายใจของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง คาดไม่ถึงว่าหวินจู่ผู้นี้จะมีเรือนร่างงดงามถึงเพียงนี้
"อ๊า——!" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนกรีดร้องพลางหันหลัง "ไอ้เดนเสเพล! เจ้า เจ้าทำอะไร?!"
"ไม่ใช่เจ้าเรียกข้าหรอกหรือ?" หลินเซียวกระแอมไอเบา ๆ แล้วเบือนสายตาหนี
"ข้าเรียกตั้งหลายครั้ง เพียงแค่เจ้าตอบสักคำก็พอ! ใครใช้ให้เจ้าลุกมาล่ะ!"
"คนแก่หูตึง" หลินเซียวหันกลับไปเดินยังเตียงนอน นอนลงทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้า "อย่าโมโหเลย เจ้าอาบต่อเถิด ข้าไม่ดูแล้ว"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนรีบเช็ดตัวให้แห้ง สวมเสื้อผ้า หันกลับไปมอง ก็พบว่าหลินเซียวกลับกรนเสียแล้ว
นางยิ่งโมโห กระทืบเท้าพลางด่าพึมพำ "ข้าเองก็เป็นถึงหวินจู่ผู้เลอโฉม อาบน้ำอยู่ข้างกายเจ้า เจ้ากลับหลับไปได้? ไอ้เฒ่าหน้าไม่อาย!"
นางปรี่เข้าไปพลางตะโกนข้างหูเขา "ตื่นได้แล้ว——!"
หลินเซียวหาวหวอด บิดขี้เกียจ "เตียงนี้ช่างสบายยิ่ง... มิเช่นนั้น เจ้าขับรถม้ากลับไปเถิด? ข้าขอค้างสักคืน"
"ไม่ได้!" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด "ข้ากลับคนเดียว แล้วเจ้าอยู่ที่นี่หาความสำราญหรือ? พี่ซูกับพี่เหล่ายังรออยู่ที่บ้านนะ!"
"ก็ได้" หลินเซียวลุกขึ้น แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ถังอาบน้ำ พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด
"ไอ้เฒ่าบ้า!" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนหน้าแดงอีกครั้ง "แม้แต่น้ำอาบของคนอื่นเจ้าก็จะดูหรือ?"
"จิตใจต่ำทราม" หลินเซียวถลึงตาใส่นาง
"ข้าต่ำทราม?"