รอบโต๊ะพนันเบียดเสียดไปด้วยผู้คน
เสียงกระซิบกระซาบดังไม่ขาด:
[พี่สยงได้ฉายามือปีศาจ เขย่าลูกเต๋าไม่เคยแพ้เลย...]
[ตาเฒ่านี่จบแน่]
[ดูไว้เถอะ ระวังจะเสียกระทั่งหลานสาว]
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนเครียดจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ
หลินเซียวกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับมั่นใจว่าจะชนะ
สยงเทียนล้วงเอาเงินแท่งเล็กออกมาจากอก "ตึง" หนึ่งเสียงวางลงบนโต๊ะ: "ตาเฒ่า เล่นกับข้า สิบตำลึงขึ้นไป กล้าไหม?"
เงินแท่งส่องประกายเย็นภายใต้แสงตะเกียงน้ำมัน เต็มสิบตำลึง
ผู้ที่มุงดูพากันอุทานเบาๆ
"ได้" หลินเซียวเองก็หยิบสิบตำลึงออกมาวางบนโต๊ะ
ยกแรกเริ่มขึ้น
สยงเทียนคว้ากระบอกลูกเต๋า ข้อมือพลิกสะบัด ลูกเต๋ากระทบกันในกระบอกดังกราวๆ ราวกับพายุฝนกระหน่ำ
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มได้ใจ วิชานี้เขาฝึกมาสิบปี ไม่ค่อยพลาด
หลินเซียวเพียงหยิบกระบอกลูกเต๋าขึ้นมาอย่างตามสบาย เขย่าสามทีก็คว่ำลงบนโต๊ะ
มุมปากหลินเซียวยกขึ้นเล็กน้อย เตรียมเปิดกระบอก
"ตามสบายอย่างนี้?" สยงเทียนหัวเราะเย็น
"เทียบกับเจ้า ไม่ต้องดู" หลินเซียวเรียบๆ "เปิดสุ่มก็พอ"
"ดี!" สยงเทียนเองก็คว่ำกระบอกลูกเต๋าลง "ข้าก็เปิดสุ่ม!"
ทั้งสองเปิดกระบอกพร้อมกัน
สยงเทียน: สอง สาม ห้า สิบแต้ม
หลินเซียว: สอง สาม หก สิบเอ็ดแต้ม
มากกว่าแต้มเดียว
"ชนะแล้ว!" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนส่งเสียงร้องดีใจ กวาดเงินยี่สิบตำลึงมาไว้ข้างตัวอย่างรวดเร็ว
สยงเทียนหน้าซีดเป็นสีเขียวปนเหล็ก เขาไม่เคยเขย่าออกมาแต้มต่ำเพียงนี้
"มาอีก!" เขากัดฟัน หยิบแท่งเงินใหญ่ออกมาอีก ห้าสิบตำลึง
หลินเซียวเลิกคิ้ว: "ดูท่าว่าหลายปีที่ผ่านมาเจ้ารังแกชาวบ้าน ขูดรีดมาไม่น้อย วันนี้ให้เจ้าคายออกมาหมด"
ยกที่สอง หลินเซียวก็ยังเปิดสุ่ม
เปิดออก: ห้า ห้า ห้า
ดวงตาซ่างกวนเฟยเยี่ยนเป็นประกาย นี่แต้มสูงมากแล้ว
สยงเทียนกลับยิ้มเหี้ยมพลางเปิดกระบอกลูกเต๋า: หก หก หก สามเหมือน
"ฮ่าๆๆ!" สยงเทียนชี้หน้าหลินเซียว "ตาเฒ่าแก่ เห็นความเก่งกาจของข้าหรือยัง?"
หลินเซียวทำสีหน้าไม่อยากเชื่อ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย แววตาเหม่อลอย แสร้งแสดงท่าทางตื่นตระหนก
"ท่านตา เราไม่พนันกันต่อเถอะ..." ซ่างกวนเฟยเยี่ยนน้ำเสียงสะอื้นดึงแขนเขา "ขอร้องแล้ว..."