หลินเซียวมีพลังปอดแข็งแกร่ง กลั้นหายใจใต้น้ำได้หลายนาทีโดยไม่มีปัญหา
และทิวทัศน์ในน้ำกลับยิ่งทำให้เขาหลงใหล
ใต้น้ำนั้น เขาขยับตัวเล็กน้อย แล้วอดใจไม่ไหว ปลายนิ้วสัมผัสเอวหลี่ซือซือโดยไม่ตั้งใจ
ร่างบางหวั่นไหว แทบส่งเสียงคราง ต้องรีบกัดริมฝีปาก
“เจ้าเป็นอะไร?” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนหยุดเล่า เหลือบมองนางด้วยความสงสัย
“ไม่…ไม่มีอะไร…” หลี่ซือซือหน้าแดงก่ำ “น้ำเย็นไปหน่อย…”
“เช่นนั้นรีบอาบเถิด อย่าให้เป็นหวัด” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนพูดอีกสองสามประโยค เห็นหลี่ซือซือใจลอย ในที่สุดก็ลุกขึ้น “เช่นนั้นข้ากลับก่อน รอเจ้าอาบเสร็จ ข้าจะกลับมาเล่าละเอียดให้ฟัง!”
“ดี…ได้…”
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนเดินถึงประตู กำลังจะออกไป ทันใดนั้นใต้น้ำก็มีฟองอากาศพุ่งขึ้นมาพร้อมเสียง “พรวด”
“เสียงอะไร?” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนหันกลับมาอย่างตื่นตัว
“ไม่…ไม่มีอะไรนี่…” หลี่ซือซือรีบตอบ
ในตอนนั้นเอง หลินเซียวใต้น้ำทำเรื่องร้ายต่อ
หลี่ซือซือไม่ทันตั้งตัว หลุดเสียงร้อง “อ๊ะ” เบาๆ
“ซือซือ?” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนขมวดคิ้ว “เจ้าไม่เป็นไรจริงหรือ?”
“ไม่…ไม่เป็นไร…” หลี่ซือซือหน้าแดงจนเหมือนจะหยดเลือด เสียงสั่น “น้ำเย็นไปหน่อย ข้า…ข้าจะลุกแต่งตัวแล้ว เฟยเยี่ยนเจ้ากลับก่อนเถิด”
“อ้อ ได้” ซ่างกวนเฟยเยี่ยนจึงออกไปและปิดประตูให้
ประตูเพิ่งปิด หลี่ซือซือรีบดึงหลินเซียวขึ้นมา หลินเซียวทำท่าหอบหายใจ พูดว่า “กลั้น…กลั้นจนแทบตาย”
หลี่ซือซือรีบเอามือปิดปากเขา ลดเสียงต่ำ “เบาๆ หน่อย…เฟยเยี่ยนอาจยังไปไม่ไกล…”
หลินเซียวรับจังหวะประทับจูบลงบนฝ่ามือนางแผ่วเบา
หลี่ซือซือรีบชักมือกลับ หน้าแดงไปถึงคอ
เขามองนางในสภาพเช่นนั้น รู้สึกละอายเล็กน้อย “ซือซือ เมื่อครู่ใต้น้ำนั้น ข้ายากจะควบคุมอารมณ์ จึงได้…”
“ท่านหลิน…” หลี่ซือซืออายจนก้มหน้า “เฟยเยี่ยนใกล้จะกลับมาแล้ว…ท่าน…ท่านรีบกลับเถิด…”
“แต่ข้าอยากอยู่กับเจ้า…อีกสักหน่อย” เขากระซิบข้างหูนาง ลมหายใจร้อนผ่าว
“อีก…อีกสักพัก… โอกาสย่อมมี…” เวลานี้ หลี่ซือซือราวกับคุณหนูน้อยผู้บอบบางน่าทะนุถนอม
หลินเซียวมองท่าทางเขินอายของนาง ถอนหายใจเบาๆ แล้วประทับจูบบนหน้าผากนาง “ได้ ข้าจะรอ”
เขาลุกขึ้นยืนในอ่างอาบน้ำ น้ำกระเซ็นดัง ซ่า