ซ่างกวนเฟยเยี่ยนเปิดประตูเข้าไป เห็นภาพหวานแหววในรถม้า ตอนแรกก็กรีดร้อง จากนั้นหน้าแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก
นางสะอื้นฮัก ๆ ร้องไห้อย่างน่าสงสาร
ซูซินเยว่รีบจัดเสื้อผ้า หน้าแดงจนแทบจะหยดเลือด มือไม้พันกันไปมัดสายคาดเอว ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร พูดตะกุกตะกักเพียงว่า "เฟย... เฟยเยี่ยนอย่าร้อง... ข้า... ข้ากับสวามี กำลัง... กำลัง..."
"กำลังเคล้าเคลีย" หลินเซียวกลับตรงไปตรงมา พูดแทนนาง
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนร้องไห้หนักขึ้นอีก พูดสะอื้นว่า "ข้า... ข้าจะไม่ตามเจ้าเข้าเมืองอีกแล้ว เจ้าคนแก่ใจร้าย!"
หลินเซียวเห็นนางร้องไห้ดั่งดอกสาลี่ต้องสายฝน ก็ใจอ่อน
เด็กคนนี้ ปกติก็ปากไว แต่แท้จริงแล้วจิตใจบริสุทธิ์ที่สุด
เขาทำเหมือนหลอกเด็ก ล้วงกล่องไม้เล็ก ๆ จากในอก ยื่นให้ "นี่ อย่าร้องไห้แล้ว"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนสะอื้น ไม่รับ "อะ... อะไรน่ะ?"
"เปิดดูสิ"
นางรับกล่องไม้ไป เปิดออก
ข้างในคือปิ่นเงินหนึ่งเล่ม
ดวงตาซ่างกวนเฟยเยี่ยนเป็นประกาย แต่ยังปากแข็ง "เจ้าคิดว่า... คิดว่าปิ่นเล่มเดียวจะทำให้ใจข้าที่เจ็บปวดดีขึ้นได้รึ?"
"ไม่เอา? งั้นข้าให้คนอื่นแล้ว" หลินเซียวทำท่าจะเก็บคืน
วินาทีต่อมา ซ่างกวนเฟยเยี่ยนก็กำปิ่นไว้ในมือแน่น บิดหน้าไปอีกทาง ฮึดฮัดว่า "ข้าเอาด้วย!"
หลินเซียวยิ้ม ลูบผมนางเบา ๆ แล้วออกจากรถไปขับแทน
เขาสูดลมหายใจลึก ระงับความกระสับกระส่ายที่ยังคั่งค้างในใจ ถูกเฟยเยี่ยนขัดจังหวะเสียก่อน มันค้างคามันคาใจจริง ๆ
ในรถม้า ซูซินเยว่แก้มยังแดง ไม่รู้จะหันหน้าไปทางเฟยเยี่ยนอย่างไร
ทั้งสองนั่งเงียบ บรรยากาศอึดอัดเล็กน้อย
ตลอดทางไม่มีใครพูด จนถึงอำเภอ ก็ใกล้เที่ยงแล้ว
รถม้าจอดหน้าโรงน้ำชา "ชิงหมิงซวน" หลินเซียวนิ่งอึ้ง
หน้าโรงน้ำชามีคนต่อแถวยาวเหยียด อย่างน้อยสามสิบสี่สิบคน ทุกคนยืดคอตั้งตาคอย ด้านในร้านคนพลุกพล่าน เสียงดังเซ็งแซ่ ที่นั่งเต็มทุกระเบียบนิ้ว
"คนเยอะจัง?" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนก็ตกใจ
ไป๋ลู่เจ้าของร้านกำลังต้อนรับแขกที่หน้าประตู เห็นรถม้าของหลินเซียว ตาเป็นประกาย รีบก้าวเร็ว ๆ มาต้อนรับ "คุณหลิน! ในที่สุดท่านก็มา!"