หลินเซียวตื่นนอนลงจากตึก ไปที่รถม้าของตน
เขาเปิดม่านรถม้า ยกไหเคลือบดำใบหนึ่งออกมา แกะผนึกดินที่ปากไห ข้างในเรียงระเบียบด้วยระเบิดเปลือกเหล็กสิบลูก ภายในเปลือกเหล็กอัดแน่นด้วยดินปืนดำ ผสมเศษตะปูเหล็กและเศษกระเบื้อง
เขาใส่ระเบิดลงในย่าม สะพายเฉียงไว้บนบ่า แล้วหยิบธนูสำหรับล่าสัตว์ที่แขวนไว้ข้างคันรถมาลองแรงสาย
“โอ้ ท่านหลิน ตอนนี้ก็เตรียมพร้อมเต็มที่แล้วรึ?”
เจียงหรูเยียนออกมาจากประตูข้าง เปลี่ยนเป็นชุดรัดรูปคาดเอวที่คล่องแคล่ว คลุมทับด้วยผ้าคลุมสีดำ รวบผมยาวขึ้นสูง หลุดพ้นจากความเย้ายวนในยามปกติ เพิ่มพูนความสง่างามห้าวหาญหลายส่วน
“ประมาทไม่ได้ สิงโตล่ากระต่ายยังต้องใช้กำลังเต็มที่” หลินเซียวแววตายิ้มแย้ม
“กินข้าวก่อน อิ่มแล้วถึงจะมีแรงออกรบ”
“ดี ข้าจะไปเรียกชิงเสวี่ยกับไป๋ลู่”
บนโต๊ะอาหาร เจียงหรูเยียนนั่งลงที่ตำแหน่งประธาน คีบผักดองเล็กน้อย กล่าวช้าๆ ว่า “ท่านหลิน เมื่อวานนอนหลับสบายดีหรือไม่?”
“ดี” หลินเซียวกินโจ๊กหนึ่งอึก “ฟูกนอนนุ่มสบาย ไร้ความฝันทั้งคืน”
“แล้วสาวใช้ถวายเท้าอุ่นเล่า?” เจียงหรูเยียนเงยหน้าขึ้น ทำท่าคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม “ว่านอนสอนง่ายหรือไม่?”
เล่งชิงเสวี่ยชะงักมือที่คีบกับข้าว
ไป๋ลู่ก็เงยหน้าขึ้นเช่นกัน สายตากวาดวนบนใบหน้าหลินเซียว
หลินเซียวสีหน้าไม่สะทกสะท้าน สงบนิ่งเป็นธรรมชาติ “ดีมาก ดีมาก”
เจียงหรูเยียนหัวเราะเบา กำลังจะกล่าวอะไรอีก เสียงฝีเท้าเร่งรีบชุดหนึ่งดังมาจากด้านนอก
บุรุษชุดเทาคนหนึ่งวิ่งพรวดเข้ามา คุกเข่าลงข้างเดียว “นายหญิง ยามบนกำแพงเมืองมารายงานว่า หลิวหู่บุตรชายคนโตของหลิวเจิ้นซานนำกำลังทหารเข้าเมืองแล้ว ประมาณร้อยกว่านาย ล้วนสวมเกราะถืออาวุธคม”
เจียงหรูเยียนวางตะเกียบ มองไปทางหลินเซียว “มาแล้ว”
หลินเซียวไม่เร่งร้อน ดื่มโจ๊กอึกสุดท้ายจนหมด เช็ดปาก “ทำตามแผน เจ้านายเจียงไปเชิญนายอำเภอหวงมานั่งเป็นหลัก ข้าจะซุ่มโจมตีในที่ลับ”
“เจ้าคนเดียว ซุ่มโจมตีร้อยคน?” เจียงหรูเยียนเลิกคิ้ว
“เหตุใดจะไม่ได้? เจ้านายเจียงคอยดูให้ดีก็พอ” หลินเซียวลุกขึ้นยืน ถือธนูสำหรับล่าสัตว์ไว้ในมือ เปี่ยมด้วยความมั่นใจ