เหล่งชิงเสวี่ยถือพลั่วเหล็กสองด้ามออกมาจากเรือนฟืน
หลินเซียวรับพลั่วมา วาดวงกลมลงบนพื้น "ขุดจากตรงนี้ลงไป"
เหล่งชิงเสวี่ยไม่ถามมาก เสียบพลั่วลงดินฉับเดียว
นางพูดน้อย แต่ทำงานคล่องแคล่ว ไม่เหมือนเฟยเยี่ยนที่จ้อไม่หยุด
สองคนช่วยกันขุด คนละทีสองที
ดินถูกพลิกทิ้งกองอยู่ข้างเท้า หลุมลึกลงเรื่อยๆ
ลึกราวสองฉื่อ ปลายพลั่วของหลินเซียวกระทบกับของแข็งบางอย่าง
เขาวางพลั่วลง นั่งยองๆ ใช้มือปัดดินที่กลบอยู่ออก เป็นกล่องใบเล็ก
เปิดออกดู ภายในอัดแน่นไปด้วยก้อนเงิน
แท่งเงินหลวงสิบแท่ง ก้นแท่งสลักอักษร "กระทรวงการคลังต้าหลี่"
หลินเซียวยิ้ม
เหล่งชิงเสวี่ยยืนอยู่ริมหลุม มองกล่องเงินนั้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
"ท่านหลิน เหตุใดท่านทราบว่าที่นี่มีเงิน" เหล่งชิงเสวี่ยยังอดถามไม่ได้
หลินเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้น สีหน้าดูลึกลับน่าเกรงขาม "เพราะท่านหลินเก่งอย่างไรเล่า"
เหล่งชิงเสวี่ยมองเขา เงียบไปสองลมหายใจ ไม่ถามต่อ
หลินเซียววางกล่องไม้ไว้ข้างๆ ขุดต่อไปตามเสาแสงนำทาง
ไม่นาน หลินเซียวก็ขุดได้เงินขาวสามร้อยตำลึง ทองหนักร้อยตำลึง
เจ้าหวงเจิ้งนี่ ซ่อนเงินไว้ใต้ดิน คิดว่าไม่มีใครค้นพบ สุดท้ายก็เข้าถุงหลินเซียวหมด
เขายกหีบขึ้นรถม้าหมด ใช้ผ้าดำคลุมไว้
เหล่งชิงเสวี่ยยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้นว่า "ท่านหลิน เรายังไปสกุลหลิวอีกหรือไม่"
หลินเซียวกระโดดขึ้นรถ คว้าบังเหียน คิดครู่หนึ่ง ส่ายหน้า "สกุลหลิวยังมีพวกคนเฝ้าบ้านอีกหลายสิบคน อย่าเพิ่งไปเลย คนเราอย่าโลภมาก ความปลอดภัยมาก่อน เรากลับภัตตาคารก่อน ไปรับพี่สาวเจ้า"
"อืม" เหล่งชิงเสวี่ยพยักหน้า
รถม้าหันหัว มุ่งตรงไปภัตตาคารฮุยเยว่
กลับมาถึงภัตตาคาร ถนนหน้าร้านกลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อยดีแล้ว
หลินเซียวกระโดดลงรถ พอดีเห็นเจียงหรูเยียนยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าห้อง
นางเปลี่ยนอาภรณ์แล้ว ไม่ใช่ชุดรัดรูปทะมัดทะแมงคราวเมื่อเช้า แต่เป็นชุดกระโปรงผ้าหนาแขนกว้างสีขาวจันทร์ กลับมาอ่อนช้อยงามสง่าเช่นทุกวัน
นางเห็นหลินเซียวเดินมา ใบหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนโยน "ท่านหลินกลับมาแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง หาสมบัติเจอหรือไม่"