โจวเหย่ก้มมองมือของตัวเองที่ถูกเซี่ยเถาจูงอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตามไปอย่างว่าง่าย
แต่คนเยอะเกินไป พวกเขาเบียดเข้าไปไม่ได้เลย บริเวณบอร์ดประกาศถูกผู้คนล้อมแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง แม้แต่แมลงวันสักตัวก็ยังบินเข้าไปไม่ได้
ตอนแรกเซี่ยเถาเป็นฝ่ายจูงโจวเหย่เดินไป แต่ไม่นานก็กลายเป็นโจวเหย่ที่ยื่นมือโอบประคองเธอไว้ในอ้อมแขน เพื่อไม่ให้เธอถูกคนอื่นชน
“อย่าเบียดเข้าไปเลย ขึ้นไปชั้นสองกันเถอะ มองลงมาจากชั้นสองจะเห็นชัดกว่า”
โจวเหย่ขมวดคิ้ว ก่อนจะประคองเซี่ยเถาขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านพักครอบครัวทหาร
บนชั้นสองของบ้านพักครอบครัวทหารก็มีคนมามุงดูไม่น้อย ทว่าเมื่อเทียบกับด้านล่างแล้ว คนบนนี้มีน้อยกว่าอยู่บ้าง
เดิมทีวันนี้พวกเขาตั้งใจจะมาดูบ้านพักก่อน พอดูจนพอใจแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเลือกหลังไหน
ใครจะคิดว่าพอมาถึงก็ได้เจอเซี่ยเหมยกำลังขอโทษเซี่ยเถาต่อหน้าผู้คนในบ้านพักครอบครัวทหาร
ไม่นานทั้งคู่ก็ขึ้นไปถึงชั้นสอง โจวเหย่หยิบลูกอมผลไม้ออกมาสองสามเม็ด แลกกับตำแหน่งที่มองเห็นได้ดีพอดี จึงเห็นทุกอย่างตรงบอร์ดประกาศด้านล่างอย่างชัดเจน
หน้าบอร์ดประกาศ
มีจดหมายขอโทษที่เขียนด้วยมือติดอยู่ฉบับหนึ่งแล้ว
เซี่ยเหมยยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก มือกำจดหมายขอโทษที่เขียนด้วยมืออีกฉบับไว้แน่น จนข้อนิ้วแทบซีดขาว
เบื้องล่างมีผู้คนยืนมุงดูแน่นขนัด เบียดเสียดกันจนเหงื่อแตกพลั่ก
โจวหวยก็อยู่ที่นั่นด้วย