“ชนบทก็เป็นแบบนี้แหละ บ้านเกิดของผมก็เป็นแบบนี้ คุณแน่ใจนะว่ายังอยากไป?”
แต่งงานกันแล้ว โจวเหย่จึงไม่ปิดบังอะไรอีก เขาเล่าสภาพทางบ้านของตัวเองให้เซี่ยเถาฟังอย่างชัดเจนทุกอย่าง ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
ด้วยพื้นเพอย่างเขา ครอบครัวไม่มีทางเป็นที่พึ่งให้ได้ คนที่จะพึ่งพาได้ก็มีแต่ตัวเขาเอง
เพราะฉะนั้นอย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับครอบครัวนั้น
ช่วงหลายปีมานี้ พ่อแม่ของเขาลำเอียงหนักขึ้นทุกที แถมยังทำเกินไปเรื่อย ๆ พวกเขามักเขียนจดหมายมาที่กองทัพเพื่อถามอ้อม ๆ เรื่องเบี้ยเลี้ยงที่เขาได้รับในแต่ละเดือน แล้วบอกให้ส่งเงินกลับบ้านให้มากขึ้น ให้เขาเลี้ยงหลานชายหลานสาวแปดเก้าคนให้เรียนหนังสืออยู่คนเดียว
โจวเหย่ไม่ใช่คนโง่ เขาไม่ได้สนิทกับพี่น้องพวกนั้น ความสัมพันธ์ก็ธรรมดา ส่วนหลานชายหลานสาวบางคนเขายังไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำ จะไปมีความผูกพันอะไรกันได้
เงินที่เขาหามาอย่างยากลำบาก แน่นอนว่าต้องเอาไว้เลี้ยงภรรยากับลูก จะเอาเงินที่ไหนเหลือไปเลี้ยงคนอื่นอีก
เพราะอย่างนั้น ตอนนี้โจวเหย่จึงเรียนรู้ที่จะทำเหมือนไม่เคยเห็นจดหมายที่ส่งมาจากบ้านเกิด
ทุกเดือนเขายังคงส่งเงิน 5 หยวนไปให้ หรือไม่ก็ส่งคูปองที่ตัวเองไม่ได้ใช้ไปบ้าง ส่วนอย่างอื่นอย่าได้หวัง
เซี่ยเถาพยักหน้าอย่างไม่ลังเล สีหน้าจริงใจเต็มเปี่ยม
“แน่นอนว่าฉันอยากไป ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว พ่อแม่ของคุณก็เหมือนพ่อแม่ของฉัน”