"สหาย ขอหมวกฟางแบบเธอหน่อย เอาอันที่เหมือนกันเป๊ะเลย"
"ฉันก็ขอ ฉันก็ขอ เอาอันที่เหมือนกับที่ใส่บนหัวเธอนั่นแหละ"
ชั่วพริบตาเดียว สาวๆ หลายคนในสหกรณ์การค้า แม้กระทั่งผู้หญิงวัยกลางคนบางคน ต่างก็พากันวิ่งไปที่มุมขายหมวกฟางเพื่อหาพนักงานซื้อหมวก
จางจูฮัว พนักงานขายที่กำลังจะย้ายหมวกฟางที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาๆ เหล่านี้ไปเก็บที่โกดัง กลับถูกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้สับสนไปหมด
ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว หมวกฟางธรรมดาๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาๆ เหล่านี้ก็ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงแล้ว
และยังมีอีกหลายคนที่ซื้อไม่ได้ ต่างก็พากันเบียดเข้ามาข้างหน้าเธอเพื่อแย่งกันถาม
"สหาย สหาย หมวกฟางอันนั้นยังมีอีกไหม ฉันก็อยากซื้อ"
"สหาย ยังมีฉัน ฉันก็ขอหนึ่งใบ"
"หมดแล้ว หมดแล้ว มีเท่านี้เอง ในคลังก็ไม่มีแล้ว อย่าไปต่อแถวกันเลย" จางจูฮัว พนักงานขาย ไม่รู้เลยว่าทำไมของสิ่งนี้ถึงกลายเป็นของขายดีขึ้นมาอย่างกะทันหัน
จนกระทั่งเธอเงยหน้าขึ้นไปเห็นเซี่ยเถา กำลังเดินออกจากสหกรณ์การค้า พร้อมกับดื่มน้ำอัดลม และสวมหมวกฟางอยู่
จางจูฮัวถึงได้เข้าใจในทันที เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็อดใจเต้นไม่ไหว
เซี่ยเถาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กระโปรงยาวสีดำ รูปร่างผอมเพรียวบางเฉียบ
เธอไว้ผมเปียสีดำเป็นมันเงาสองข้างห้อยลงมาที่หน้าอก ใบหน้าถูกผ้าปิดบังไว้เกือบหมด แต่คิ้วและตาที่โผล่ออกมานั้นงดงามและสดใสเป็นพิเศษ ยิ่งใส่กบหมวกฟางที่ถักจากไม้ไผ่ด้วยแล้ว ยิ่งดูเรียบง่ายแต่มีระดับ