ป้าหยางพยักหน้ารัว ๆ
“วางใจได้ค่ะ เรื่องนี้ฉันทำเป็น อาหารบำรุงหลังคลอดที่ฉันทำอร่อยมาก ไม่มีนายจ้างคนไหนไม่ชอบเลยค่ะ”
โจวเหย่มองเธอแวบหนึ่ง จะมีฝีมือจริงหรือไม่ ลองดูก็รู้
“งั้นตามผมมา ที่บ้านมีครัว คุณลองไปทำสักสองสามอย่างก่อน ถ้าผ่านก็อยู่ต่อ ถ้าไม่ผ่านก็กลับไปได้”
เขาสืบถามมาก่อนแล้วว่า ผู้หญิงที่อยู่ไฟหลังคลอดจะทำอะไรส่ง ๆ ไม่ได้ หากเกิดปัญหาขึ้นมา ก็อาจส่งผลไปตลอดชีวิต
ดังนั้น คนที่จะมาดูแลเซี่ยเถาอยู่ไฟจึงใช่ว่าใครก็ได้ หากทำตามที่เขาต้องการไม่ได้ เขายอมเสียแรงเสียเวลาไปหาใหม่ ดีกว่าฝืนใช้คนที่ไม่เหมาะสม
ป้าหยางชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นท่าทีของโจวเหย่ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ใช่นายจ้างที่พูดจาง่าย ๆ ใจพลันกระตุกวูบ
แต่ไหน ๆ ก็มาถึงที่แล้ว จะถอยตอนนี้ก็ไม่ได้ คงต้องกัดฟันลองดู ยิ่งไปกว่านั้น ค่าจ้างที่อีกฝ่ายเสนอให้ก็ไม่น้อย
“ได้ค่ะ แค่ไม่รู้ว่าภรรยาของคุณ…มีอะไรที่กินไม่ได้หรือเปล่า หรือชอบกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”
โจวเหย่ไม่ตอบ เขาพาเธอไปหาเซี่ยเถาโดยตรง
ก่อนเข้าห้อง เขากำชับป้าหยางอีกสองสามประโยค
“งานที่คุณต้องทำไม่ใช่ทำให้ผมพอใจ แต่ต้องทำให้ภรรยาผมพอใจ เพราะคนที่คุณดูแลตอนอยู่ไฟคือเธอ”
“ถ้าคุณได้อยู่ต่อ ในบ้านหลังนี้ก็แค่ดูแลเธอกับเด็ก ๆ คนอื่นไม่ต้องยุ่ง”
“พูดกันให้ชัดก่อน ถ้าทำได้ดี สิ้นเดือนผมจะให้ซองแดงเพิ่มทุกเดือน อย่างน้อย 5 หยวน ไม่มีเพดาน ถือเป็นโบนัสของคุณ รับรองว่าไม่เอาเปรียบแน่”