โจวเหย่หลุดหัวเราะพรืดออกมา
ลูกชายของเขาน่ารักเสียจนอดใจไม่ไหว เขายื่นมือไปขยี้แก้มนุ่มนิ่มของลูกอีกครั้ง แถมยังบีบเบา ๆ ด้วย
“เอาเถอะ ฉันไม่ถือสาแกแล้วก็ได้ ใครใช้ให้ฉันเป็นพ่อแท้ ๆ ของแกกันล่ะ”
“เป็นเด็กดีนะ พ่อจะไปปฏิบัติภารกิจแล้ว อยู่บ้านกับน้องสาวดี ๆ ล่ะ”
“พ่อกลับมาเมื่อไร จะซื้อของฝากมาให้ลูกกับน้อง แล้วก็แม่ด้วย”
ใบหน้ากลม ๆ ถูกนิ้วของชายหนุ่มจิ้มแล้วจิ้มอีก แม้แรงจะเบามาก แต่กลับให้ความรู้สึกประหลาดเกินบรรยาย ผิงผิงจึงชะงักค้างไปทันที ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
โจวเหย่ก็อุ้มเขากลับเข้าไปในห้อง วางลงในเปลเรียบร้อยแล้ว
พอป้าหยางทำอาหารบำรุงหลังคลอดเสร็จและยกเข้ามา โจวเหย่ก็ได้เวลากลับโรงเรียนนายร้อยพอดี
ก่อนออกไป เขายังอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงตรวจดูอาหารบำรุงหลังคลอดเหล่านั้นเป็นพิเศษ
กลิ่นหอมดี ทำออกมาใช้ได้ เซี่ยเถาเองก็ชอบกิน
พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะไป เซี่ยเถาก็ไม่สนใจจะกินข้าว รีบเรียกป้าหยางให้เข็นเด็กทั้งสองออกไปเดินเล่น
ไม่นานเด็ก ๆ ก็ถูกเข็นออกไป
ประตูก็ปิดลงตามหลัง
เซี่ยเถากวักมือเรียกชายหนุ่มที่กำลังสวมเสื้อคลุมชุดทหาร
“มานี่สิ”
โจวเหย่ไม่เข้าใจนัก แต่ก็ทำตาม เขาเดินมาหยุดข้างเตียง กำลังจะถามว่ามีอะไร