ในขวดใบเล็กนี้มีหยาดน้ำค้างอยู่ไม่กี่หยด เป็นสิ่งที่เธอสะสมไว้ตลอดช่วงที่ผ่านมา
เดิมทีเธอตั้งใจจะเอาไว้บำรุงร่างกายตัวเองกับลูก
แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าโจวเหย่ต้องการมันมากกว่าพวกเธอ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ อย่างน้อยก็ยังพอใช้ประโยชน์ได้
ส่วนแม่ลูกสามคนอย่างพวกเธอ ไม่ต้องรีบร้อนอะไร ค่อย ๆ สะสมไปได้
“นี่อะไรเหรอ?” โจวเหย่ก้มมองขวดยาใบเล็กในมืออย่างสงสัย
เวลาออกไปปฏิบัติภารกิจ พวกเขาย่อมพกยาจำเป็นติดตัวไปด้วย
หากไม่มีเหตุไม่คาดฝันร้ายแรง ปกติก็แทบไม่ได้ใช้ยาเหล่านั้น
แต่พอได้ยินเซี่ยเถาพูดแบบนี้ เขากลับรู้สึกว่าขวดยาใบเล็กนี้ไม่ธรรมดาเลย
เซี่ยเถาจ้องใบหน้าของโจวเหย่ ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง
“นี่เป็นยาลับชนิดหนึ่งที่คุณตาทิ้งไว้ให้ฉัน บางทีอาจช่วยชีวิตคนได้ในยามคับขัน ของสิ่งนี้ล้ำค่ามาก คุณเก็บไว้ให้ดี อย่าให้คนอื่นเด็ดขาด”
“ฉันกับลูกจะรอคุณกลับบ้าน”
โจวเหย่ชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจ เขาก้มมองขวดยาในมือ ก่อนมองเซี่ยเถา สีหน้าพลันจริงจังขึ้น
“...ได้ งั้นฉันจะเก็บไว้ก่อน คุณกับลูกอยู่บ้านรอฉันกลับนะ รอฉันกลับมา”
เขารู้ดีว่าการที่เขายังมีชีวิตอยู่มีประโยชน์กว่าตายไป โดยเฉพาะกับภรรยาและลูก ๆ ของเขา
ตราบใดที่เขายังมีชีวิต ต่อให้ครอบครัวต้องลำบากแค่ไหน ชีวิตก็ไม่มีทางย่ำแย่ไปกว่านี้
แต่ถ้าเขาไม่อยู่แล้ว ความผูกพันเพียงน้อยนิดที่ตระกูลโจวมีต่อเขาคงประคับประคองพวกเธอได้ไม่นาน หลังจากนั้นภรรยากับลูก ๆ ของเขาก็คงถูกคนอื่นรังแก