โจวเหย่หันข้างมองเซี่ยเถาอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่านางจะไม่เอะอะโวยวาย แถมยังไม่ด่าว่าเขาอีก
เขาจำได้แม่นยำว่าเซี่ยเถาเกิดในตระกูลนายทุน ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจตั้งแต่เด็ก อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
ครั้งที่แล้ว ตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากคืนแต่งงาน จู่ ๆ เซี่ยเถาก็พบว่าชายที่นางได้เสียด้วยในคืนนั้น ไม่ใช่ลูกชายของท่านผู้บัญชาการ โจวหวย หากแต่เป็นโจวเหย่ ชาวนาโง่ๆ จากชนบทอย่างเขา
นางไม่คิดอะไรทั้งสิ้น เตะเขาที่กำลังหลับอยู่ลงจากเตียงอย่างแรงแล้ว ยังไม่พอใจ ยังจะเอากรรไกรมาจะฆ่าเขาให้ตาย พูดไม่หยุดว่าเขาหลงใหลในความงามของนาง คางคกอยากกินเนื้อหงส์ ตั้งใจวางแผนฉ้อฉลเอาไว้
ตอนนั้นโจวเหย่งงไปหมด ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
อะไรที่ว่าเขาคางคกอยากกินเนื้อหงส์ อะไรที่ว่าเขาหลงใหลในความงาม?
เอาเถอะ โจวเหย่ยอมรับว่าเขาเป็นผู้ชายปกติ ธรรมดา ๆ ชอบผู้หญิงที่สวยสดใส ถูกใจเขาจริง ๆ
เขาชอบใบหน้าของนาง ตอนที่ไปดูตัวถึงได้ตกลงรับการหมั้นหมายนี้
แต่ที่ด่าเขาว่าคางคกอยากกินเนื้อหงส์นี่เกินไปแล้ว
ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง เขาก็เป็นนายทหารกองทัพอย่างเป็นทางการ ในวัยขนาดนี้ได้เป็นผู้บัญชาการกองพัน ในกองทัพก็ไม่ค่อยมีใครเหมือน
ถ้าเขาอยากได้คู่ครอง แค่พูดกับกองทัพ องค์กรก็จะแนะนำคนที่เหมาะสมให้แน่นอน
เขาไม่ได้จำเป็นต้องเป็นสามีนาง ถ้าตอนที่ดูตัว เซี่ยเถาไม่ยอม เขาก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง จะไม่ฝืนใจใคร