เขามองท้องแบนราบของเซี่ยเถา แววตาแฝงความสงสัยเล็กน้อย กินหมดขนาดนี้ได้จริงๆ หรือ?
แต่โจวเหย่ก็ไม่ได้พูดอะไร หันไปหยิบคูปองอาหารในตัวออกมาแล้วต่อแถวไปตักอาหาร
พอผู้ชายคนนั้นเดินไป เซี่ยเถารีบหาที่นั่งลง นั่งรออาหารที่สั่งไว้อย่างว่าง่าย สายตาก็แอบมองโจวเหย่ไปด้วย
โรงอาหารแห่งนี้คนเยอะพอสมควร แน่นไปด้วยผู้คน ตอนนี้ก็เป็นเวลาเพลพอดี ผู้คนต่างก็มารับประทานอาหารกัน
โดยเฉพาะหน้าต่างอาหารจานเนื้อแทบจะเต็มไปด้วยคนต่อแถว
เมื่อเห็นผู้คนมากมายยืนต่อแถว เซี่ยเถาก็คิดในใจเงียบๆ คำนวณอยู่นานก็ได้ผลลัพธ์หนึ่ง สิบเก้าเก้าจะไม่ได้กินเนื้อแน่ๆ
เธอใช้สองมือเท้าคาง ถอนหายใจเบาๆ ในใจเปี่ยมไปด้วยความผิดหวัง
แต่ในวินาทีถัดมา
เซี่ยเถาก็เห็นโจวเหย่ถือถาดอาหารเดินมา
ในถาดอาหารนั้นไม่เพียงมีหมูสามชั้นอบแดง ยังมีซี่โครงหมูอบแดง ผักสดกระเทียมกับหมูสามชั้นอบแดง และยังมีซุปผักกาดขาวอีกถ้วย บนซุปมีน้ำมันลอยเป็นชั้น
หน้าตาของอาหารเหล่านี้ถือว่าไม่ค่อยดีนัก อย่างน้อยก็เทียบกับร้านอาหารใหญ่ของรัฐภายนอกฝีมือพ่อครัวระดับแปดไม่ได้เลย
แต่คนที่หิวจัด คิดอะไรก็อร่อยไปหมด
เซี่ยเถาอดกลืนน้ำลายไม่ได้ แค่ได้กลิ่นก็ทำให้ท้องร้องอีกครั้ง