ในขณะนั้นมีคนเดินผ่านมาพอดี
ไม่บังเอิญก็ไม่ปัง กลับเป็นหลิวเซียงเฉาสามีของเกา ซาน ซึ่งของบางอย่างของหลิวเซียงเฉาตกอยู่ในห้องรับรองนั้น เขาจึงวิ่งมาเป็นพิเศษเพื่อช่วยเธอหาของ
แต่คิดไม่ถึงว่าเพิ่งมาถึงกลางทางก็เห็นผู้บังคับบัญชาระดับสูงของตัวเอง อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่กับพี่สาวบ้านนอกที่ก่อนหน้านี้ในห้องรับรองห่อตัวมิดชิดทั้งตัว
เขาหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองขึ้นไป มองไม่เป็นไร แต่พอมองเห็นก็ต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยตุ่มแดงๆ ของเซี่ยเถา ซึ่งน่าเกลียดจนทำให้เด็กเล็กๆ กลัวจนร้องไห้
แม้แต่เกา ซานซึ่งเป็นผู้ใหญ่ยังตกใจสุดขีด ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนทันที และอุทานออกมา
อ๊าา—
เซี่ยเถาซึ่งหลับอยู่ใต้ต้นไม้ ถูกเสียงที่ไม่คาดฝันนี้ปลุกให้ตื่นขึ้นมาทันที
เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วลืมตาขึ้นมาเป็นอย่างแรก เธอก็สบเข้ากับดวงตาที่ประหลาดใจของโจวเหย่ทันที
เพิ่งตื่นนอน เซี่ยเถายังงงๆ ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น จึงถามออกมาตรงๆ
“คุณมองฉันทำไม หน้าฉันมีอะไรหรือเปล่า?”
“……ไม่มีอะไร” โจวเหย่รีบเก็บสายตากลับไป แอบใช้ร่างกายบังใบหน้าของเซี่ยเถาไว้ ไม่ให้เกา ซานซึ่งอยู่ไม่ไกลมองเห็นชัด