โจวเฟิง: “???”
“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”
เขาเดินมาหยุดข้างเตียงคนไข้ของโจวหวย มองสภาพลูกชายแล้วนึกถึงคำพูดของหมอ ในใจก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้ง
“ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ทำไมแม่ถึงอยู่แต่ฝั่งโจวเหย่ ไม่แวะมาดูอาไหวบ้างเลย? ทั้งที่หมอก็บอกแล้วว่าอาไหวเป็นคนที่บาดเจ็บหนักที่สุด”
“แล้วเรื่องตำรับยานั่น ฉันไม่ได้โกหกนะ เซี่ยเถามีของสิ่งนั้นจริง ๆ ตอนเด็ก ๆ ฉันเห็นกับตาว่าตาก็มอบให้เธอ”
“พ่อ ถ้าฉันกล้าโกหก ก็ขอให้ตายไม่ดีเลย” เซี่ยเหมยนั่งลงข้างเตียงโจวหวย มองสภาพสามีแล้วนึกถึงลูกชายที่เพิ่งคลอดได้ไม่นาน ใจก็ยิ่งเจ็บปวดจนไม่รู้ตัวว่าน้ำตาเอ่อคลอ
“ฉันว่าแม่ไม่รักอาไหวแล้ว เพราะเขาไม่ใช่ลูกแท้ ๆ”
“ตอนนี้แม่รักแต่ครอบครัวของน้องชายรอง ไม่สนใจเป็นตายของบ้านเราเลย”
“ถ้าแม่รักเราจริง ก็ควรช่วยไปขอตำรับยาจากเซี่ยเถากลับมา ช่วยอาไหว ช่วยคังคังสิ”
โจวเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทบทวนตัวเองและลองมองเรื่องนี้จากมุมที่เป็นกลาง
“อย่าคิดมากเลย แม่รักเสี่ยวไหวอยู่แล้ว ยังไงเขาก็โตมากับแม่ แถมเรียกแม่มาตั้งหลายปี ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่ก็ไม่ต่างกันเท่าไรหรอก”
“วันนี้เธอโดนน้องสะใภ้ตบ ก็ไม่ได้น่าเห็นใจนักหรอก พูดตามตรง ไม่ว่าจะเรื่องที่เธอทำหรือคำพูดที่เธอพูด ก็ชวนให้คนอยากตบทั้งนั้น”