“เถาเถา ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่...” โจวเหย่ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา แววตายังพร่ามัวอยู่บ้าง
เสียงของเขาแหบพร่า ฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวโดยไม่รู้ตัว
ที่นี่... ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พวกเขาไปปฏิบัติภารกิจแล้ว ดูเหมือนจะเป็น...โรงพยาบาล
โจวเหย่จำได้เลือนรางว่าตัวเองเกือบตายแล้ว
รับราชการทหารมาตั้งหลายปี เขาเพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก
“ยังจะมาถามอีก คุณบาดเจ็บขนาดนี้ได้ยังไง รู้ไหมว่าหมอบอกว่าคุณเกือบช่วยไว้ไม่ทันแล้ว”
เซี่ยเถารู้สึกแสบจมูก กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาหยดแหมะ ๆ ลงมา
เธอยื่นมือไปตบแขนชายหนุ่มเบา ๆ แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมากนัก เพียงแตะเบา ๆ อย่างมากก็โดนแค่เสื้อผ้าของเขา จากนั้นจึงฟุบลงข้างเตียงคนไข้
หญิงสาวฟุบอยู่ข้างเตียง น้ำเสียงอู้อี้ ฟังดูเจ็บปวดใจ
“ฉันเป็นห่วงคุณแทบตาย ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมาแล้วฉันจะทำยังไง ลูกของเราจะทำยังไง?”
“ไม่หรอก ผม...ตัดใจทิ้งคุณไม่ลง” สติของโจวเหย่แจ่มชัดขึ้นบ้าง ไม่นานเขาก็ตระหนักได้ว่าตัวเองยังไม่ตาย และฟื้นขึ้นมาแล้วจริง ๆ
ริมฝีปากของเขาแห้งแตกเล็กน้อย น้ำเสียงก็แหบพร่าแห้งผาก
บางที ก่อนตายคนเราอาจเห็นภาพชีวิตที่ผ่านมาแวบผ่านจริง ๆ
ตอนเกิดเรื่องครั้งนี้ เขาเห็นภรรยาของตัวเองกับลูกน้อยสองคนอย่างเลือนรางจริง ๆ
วินาทีนั้นโจวเหย่ไม่อยากตายเลย หากเขาตายไปแล้ว ภรรยาที่บ้านจะทำยังไง? ลูก ๆ จะทำยังไง...