โจวอวิ๋นอยู่ใกล้ประตูที่สุด
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครมา
ไม่เปิด ไม่เปิด ยังไงก็ไม่เปิด!
โจวอวิ๋นแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอย่างเงียบ ๆ เหมือนที่ทำกับตาแก่นั่นเมื่อครู่
ราวกับมองไม่เห็นบาดแผลบนใบหน้าเขา
ตอนหมอทำแผลให้ยังบอกเลยว่าแผลของเขาไม่เบา ต่อให้หายดีแล้วก็คงมีโอกาสสูงที่จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้
ถ้าแผลเป็นไม่ใหญ่นักก็ไม่เห็นเป็นไร แค่มีหลุมเพิ่มมาหลุมหนึ่งเอง เป็นผู้ชายทั้งทีจะเป็นอะไรไป
แต่แผลนี้ดันกรีดเป็นแผลใหญ่บนแก้มของเขา ลึกจนเห็นกระดูก แบบนี้ก็แทบไม่ต่างจากเสียโฉมแล้ว
นิสัยของหม่าเสี่ยวหลานเป็นยังไง โจวอวิ๋นไม่ต้องคิดก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องรังเกียจเขาแน่
คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดมองใบหน้าสวยสะดุดตาของพี่สะใภ้รองไม่ได้ ในใจยิ่งรู้สึกซับซ้อนขึ้นไปอีก
บนโลกนี้มีคนหน้าตาแบบนี้ได้ยังไงกัน ผู้ชายถูกเธอทำให้หลงใหลก็ว่าไปอย่าง แล้วทำไมผู้หญิงด้วยกันยังถูกเธอทำให้หลงได้อีก?
ตอนนี้หวงซิ่วอิงเองก็กลุ้มใจ ไม่มีเวลาสนใจโจวเฟิง เรื่องที่เธอคิดอยู่ทั้งหมดล้วนวนเวียนอยู่กับลูกชายทั้งสองคน
มองลูกชายทั้งสองที่ยังไม่ฟื้นขึ้นมาเสียที
ในใจก็ยิ่งเจ็บปวด อึดอัดจนพูดไม่ออก
ส่วนเซี่ยเถายิ่งไม่ต้องพูดถึง
เมื่อครู่ตอนเธอตบเซี่ยเหมยหลายฉาด สีหน้าของพ่อสามีโจวเฟิงดูไม่ค่อยดีนัก
เธอสงสัยว่าถ้าตบอีกสักฉาด อีกฝ่ายคงเข้ามาห้ามทันที
ตอนแรกเซี่ยเถาตั้งใจจะแค่ตบสักสองทีเพื่อสั่งสอน แต่พอเห็นท่าทางพ่อสามีแล้วก็อดอัดอั้นขุ่นเคืองขึ้นมาไม่ได้