ครู่ใหญ่ๆ ผ่านไป จู่ๆ โจวเหย่ก็เหลือบมองท้องของเซี่ยเถา ท้องน้อยๆ ยังคงแบนราบ ไม่ดูเหมือนคนท้องเลยสักนิด
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เสียงหายากจะอ่อนโยนลงบ้าง
"วางใจได้ ถ้ามีลูกจริงๆ ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาต้องทนทุกข์เพราะความไม่มีการศึกษาแน่นอน"
ความทุกข์ที่ตัวเองเคยเจอ ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ให้ลูกต้องมาเจอซ้ำอีก
ถึงแม้ในยุคนี้ คนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยมีการศึกษา ได้แค่มัธยมต้นก็ถือว่าดีมากแล้ว
แต่โจวเหย่ไต่เต้ามาถึงตำแหน่งนี้ได้ อยู่ในกองทัพจนถึงขั้นนี้ จะบอกว่าสายตาสั้นก็เป็นไปไม่ได้
อย่างพวกที่เข้ามาเป็นทหารพร้อมๆ กับเขาเมื่อปีก่อน พวกเพื่อนทหารที่จบจากโรงเรียนนายร้อยแล้วมีการศึกษา บางทีไม่ต้องเสี่ยงตาย ไม่ต้องผ่านสนามเพลิงกระสุนปืนก็ไต่เต้าขึ้นไปได้อย่างรวดเร็ว
ส่วนคนอย่างเขาที่ไม่มีการศึกษา ไม่มีเส้นสาย ก็ต้องเอาหัวไปแขวนไว้กับเข็มขัด มุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างเดียว ลุยไปอย่างเดียว ไม่รู้เลยว่าวันไหนเหตุการณ์ไม่คาดฝันจะมาเยือน แล้วจู่ๆ เขาก็ต้องเสียสละชีวิตไป
ก่อนมาเป็นทหาร โจวเหย่อิจฉาคนที่ได้เรียนหนังสือต่อจนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เมื่อเป็นทหารแล้ว เขายิ่งอิจฉาคนที่ได้เรียนโรงเรียนนายร้อย พอจบมาก็เป็นนายทหารทันที
พูดตามตรง ตอนแรกที่เขามองเซี่ยเถาติดอกติดใจ ก็ไม่ได้เพราะใจคอหยาบแล้วรักสวยรักงาม แค่มองหน้าเธอสวยๆ เท่านั้น
ที่เขามองก็คือเซี่ยเถาเป็นนักศึกษา แถมยังเป็นลูกหลานนายทุน อ่านหนังสือมากกว่าคนธรรมดาอย่างพวกเขา เจอผู้คนมามากกว่า มีวิสัยทัศน์ไกลกว่า เข้าใจมารยาทมากกว่า