เซี่ยเถาชะงักไปทันที ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย เธอกัดฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว
“ไม่...ไม่เป็นทหารแล้วหรือ?”
“เป็น...เป็นเรื่องร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ ถึงขั้นนั้นเลยหรือ?”
ก่อนหน้านี้เธอก็เป็นคุณหนูตระกูลนายทุน ฐานะก็ไม่ดี โจวเหย่ยังยื่นรายงานการสมรสกับเธอและจดทะเบียนได้เลย
เรื่องนี้ผ่านมาแค่ไม่กี่เดือนเอง จะเปลี่ยนแปลงใหญ่ขนาดนั้นได้อย่างไร
อีกอย่างพวกเขาก็เป็นสามีภรรยากันอยู่แล้ว ตอนนี้แค่กลับมาจดทะเบียนใหม่ เธอท้องลูกของโจวเหย่อยู่ด้วย
ไม่ว่าตามเหตุผลหรือตามธรรมเนียม การกลับมาจดทะเบียนใหม่ก็สมควรแล้ว
“สมมติว่า...สมมติว่าผมยอมไม่เป็นทหารเพื่อแต่งงานกับคุณ คุณจะยอมกลับมาจดทะเบียนกับผมไหม?”
โจวเหย่มองเซี่ยเถาเพียงครั้งเดียวก็รู้ทันทีว่าเธอคิดอะไร คนคนนี้มาหาเขาที่ตำแหน่งจริง ๆ ความรู้สึกในใจจึงซับซ้อนขึ้นมา
เซี่ยเถาใบหน้าซีดเซียว ใจว้าวุ่น ทั้งอึดอัดทั้งหงุดหงิด จู่ ๆ ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
“...ร้ายแรงขนาดนั้นจริงหรือ?”
แดดหน้าร้อนร้อนแรงอยู่แล้ว แผดเผาจนหัวหมุนตาพร่า ใบหน้าร้อนผ่าว
ผิวเธอขาวและเนียนอยู่แล้ว เพิ่งยืนกลางแดดได้ครู่เดียว ผิวก็แดงขึ้นแล้ว
แต่เซี่ยเถาไม่รู้สึกอะไรเลย ตอนนี้เธอเหมือนเส้นด้ายที่ยุ่งเหยิง เหมือนเศษใบไม้ที่ไร้ที่พึ่งพิง
โจวเหย่มองเซี่ยเถาอีกครั้ง แล้วพูดทุกอย่างให้กระจ่าง เปิดเผยทุกอย่างตรงหน้า
“ตอนนี้การกลับมาจดทะเบียนใหม่ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราอยากหรือไม่อยากอีกต่อไป แต่เป็นเรื่องที่กองทัพเห็นด้วยหรือไม่”