"ฉัน...ฉันรู้แล้วว่าผิด ฉันจะแก้ไข เด็ดขาดจะไม่ทำอีกแล้ว" เซี่ยเถารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ที่จริงเธอเองก็รู้ดีว่าที่เธอพูดไปตอนนั้นมันไม่ถูกต้อง
ตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆ เป็นผู้ชายแปลกหน้า คนที่เข้าหอด้วยก็เป็นคนแปลกหน้าอีก ผู้หญิงคนไหนจะไม่โกรธกันบ้าง?
ตอนนั้นเธอแค่ตื่นเต้นเกินไป โกรธจนหัวสั่นหัวคลอน เลยไม่รู้จักประมาณตน
สีหน้าโจวเหย่อ่อนลงบ้าง เขาไม่ได้เอาเรื่องนี้มาครุ่นคิดอีก เพราะเรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว จะไปคิดมากก็ไร้ประโยชน์
"รู้ว่าผิดก็ดีแล้ว ต่อไปอย่าพูดจาเหลวไหลอีก"
"ตอนนี้ข้างนอกสถานการณ์ตึงเครียด ผู้คนมากมายต่างถูกส่งตัวลงชนบทปฏิรูป ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ ฉันเองก็คงปกป้องเธอไว้ไม่ได้"
อย่าดูถูกว่าเขาอายุเท่านี้ การได้เป็นผู้บัญชาการกองพันนับว่าดีทีเดียว
แต่เมื่อเทียบกับพวกผู้บัญชาการกรม กองทัพ กองพลในกองทัพแล้ว ผู้บัญชาการกองพันตัวเล็กๆ อย่างเขาจะเทียบได้ที่ไหนกัน?
เซี่ยเถาก็รู้ดีว่าเรื่องนี้มันร้ายแรง จึงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย รีบเอ่ยปากขึ้นมา
"วางใจได้ วางใจได้ ฉันจะไม่ทำอีกแน่นอน ฉันจะดูแลปากของตัวเองให้ดี"
เธอถึงจะเคยถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ไม่ใช่คนปากปล่อยของ ครั้งนั้นมันโกรธจนหัวสั่นหัวคลอนจริงๆ
โจวเหย่เลิกคิ้วขึ้น ขยับปากเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ