ประตูเปิดออก
เซี่ยเหมยเงยหน้ามองชายตรงหน้าอย่างช้า ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งทื่อ เธอรีบปิดประตูโดยไม่ทันคิด
แต่ทว่าอีกวินาทีถัดมา โจวเหย่ก็ยื่นมือออกแรงผลักประตูออก เขายืนขวางอยู่ที่หน้าประตู มือข้างหนึ่งยันประตูไว้ ไม่ให้มันปิดลง
เขาไม่ได้ใส่ใจท่าทีของเซี่ยเหมยแม้แต่น้อย แค่มองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย
น่าเสียดาย ไม่เห็นโจวหวยอยู่ด้วย
“พี่สะใภ้ รองผู้บัญชาการกรมอยู่หรือเปล่า ผมหาเขามีธุระหน่อย”
เซี่ยเหมยสูดหายใจลึก พยายามกลบเกลื่อนอารมณ์อันวุ่นวายในใจ และบังคับตัวเองให้สงบ
“เขาไม่อยู่ ถ้ามีอะไรก็บอกฉันได้ เดี๋ยวฉันจะบอกเขาเอง”
“ไม่ต้องหรอก พี่สะใภ้ รองผู้บัญชาการกรมไม่อยู่ งั้นคุยกับพี่สะใภ้ก็ได้เหมือนกัน ใครจะไปรู้ว่าพี่สะใภ้เคยขุดหลุมพรางไว้ให้ผมใหญ่ขนาดนั้น ทำเอาตอนนี้ชีวิตผมลำบากไปหมด”
โจวเหย่ถึงจะหันมามองเซี่ยเหมย
ทั้งสองเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน แต่หน้าตากลับไม่เหมือนกันเลย
คนหนึ่งเรียบง่ายเหมือนสายน้ำ ใบหน้าจัดได้ว่าน่ารักสะอาดตา ภายนอกดูอ่อนโยนและมีคุณธรรม แต่กลับมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่ในใจมากมาย
อีกคนหน้าตาสวยสดใส แม้นิสัยจะไม่ค่อยดี อารมณ์ร้อนไปหน่อย แต่กลับไม่ค่อยมีอุบายอะไร
ไม่คิดว่าโจวหวยจะชอบแบบนี้ รสนิยมแปลกดีจริง ๆ
นิ้วมือของเซี่ยเหมยกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วซีดขาว