จนกระทั่งเซี่ยเถากินหมูสามชั้นอบแดงและข้าวที่อยู่ตรงหน้าจนเกลี้ยง จากนั้นก็อิ่มท้อง
เธอถึงได้ถอนหายใจอย่างพึงพอใจ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปาก แล้วมองโจวเหย่ที่จ้องมองเธออยู่ตลอดด้วยความไม่เข้าใจ
"คุณไม่กินเหรอ"
คนๆ นี้จู่ๆ ก็ตักอาหารมานั่งกินตรงนี้ แล้วยังไล่คนอื่นออกไปอีก หรือว่าจะมาแค่นั่งดูเธอกินกันแน่
โจวเหย่เหลือบมองใบหน้าที่บวมแดงของเซี่ยเถา แล้วหยิบตะเกียบตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวสองสามคำก็กลืนลงคอ ก่อนจะพูดขึ้นมา
"เมื่อกี้คุณสองคนคุยกันถูกคอดีนี่นา"
"ไม่รู้ก็คิดว่าคุณรู้จักกันมานานแล้ว" เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริม
เซี่ยเถารู้สึกว่าคนคนนี้แปลกประหลาด ทำให้ใจไม่สบาย เธอไม่ทนและพูดตรงๆ
"ผมเพิ่งเคยมากองทัพครั้งแรก ยังไม่สนิทกับคุณเลย จะรู้จักเขาได้ยังไง"
"คุณเป็นอะไรไป พูดจาแปลกๆ"
"ถ้าคุณพูดแบบนี้อีก อย่าหาว่าฉันโกรธนะ"
ครอบครัวของเธอกำลังมีปัญหา แม่ก็ถูกส่งตัวลงชนบทเพื่อปฏิรูป และเธอก็กำลังท้อง ทุกอย่างหนักหนาเกินไปแล้ว
เธอไม่มีเวลามาเดาปริศนากับคนคนนี้
โจวเหย่ชะงักมือที่กำลังตักกับข้าว แล้วรู้ตัวว่าที่พูดไปมันแปลกจริงๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นไม่ค่อยสบายใจ