“แน่นอน ครอบครัวเราสี่คนต้องพึ่งคุณทั้งนั้น ถ้าบ้านนี้ไม่มีคุณ ไม่ไหวแน่”
เซี่ยเถากะพริบดวงตารูปอัลมอนด์สดใสเป็นประกายคู่งาม ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าคราวนี้คุณเป็นอะไรไป ฉันกับลูกจะทำยังไง โชคดีที่คุณไม่เป็นอะไร แถมยังได้เลื่อนขั้นเป็นรองผู้บังคับกรมอย่างราบรื่นด้วย”
“เพราะงั้น ต่อไปก่อนจะทำเรื่องเสี่ยงอันตรายอะไร ต้องคิดถึงครอบครัวของเราก่อน คิดถึงฉันกับลูกแล้วค่อยลงมือ”
พูดไปพูดมา เธอก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง แล้วจุ๊บแก้มชายหนุ่มดังฟอด น้ำเสียงทั้งแผ่วเบาและอ่อนโยน ดวงตาคู่งามเป็นประกายราวกับเต็มไปด้วยความชื่นชม
“เมื่อเทียบกับสิ่งของนอกกายบางอย่าง ฉันกับลูกอยากให้คุณปลอดภัยมากกว่า”
“แน่นอน ถ้าคุณรักษาความปลอดภัยของตัวเองไว้ได้ แล้วยังไต่เต้าขึ้นไปได้อีก ฉันกับลูกก็จะภูมิใจในตัวคุณยิ่งกว่าเดิม”
หัวใจของโจวเหย่คล้ายสะดุดไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะเต้นรัวอย่างรวดเร็ว
เขาลูบแก้มที่เพิ่งถูกจุ๊บ ความหวานเอ่อล้นในใจ มุมปากเผลอยกขึ้นเล็กน้อย
เขาว่าแล้วเชียว ในใจภรรยาเขายังมีตำแหน่งสำคัญอยู่มาก
ดูสิ แม้แต่คำชมยังพูดได้หวานหูขนาดนี้ แถมยังจุ๊บแก้มเขาเสียงดังฟอดอีกต่างหาก
เพราะงั้นไม่ต้องสงสัยเลย ภรรยาของเขาต้องรักเขามากแน่ ๆ
โจวเหย่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ขณะที่ดวงตาจับจ้องเซี่ยเถาไม่วาง
“รองผู้บังคับกรมไม่นับว่าเป็นอะไรหรอก ตอนนี้ก็แค่เสมอกับโจวหวยเท่านั้น รอดูเถอะ สักวันฉันต้องแซงหน้าเขาให้ได้”