เมื่อเห็นภาพตรงหน้า โจวเฟิงก็ถึงกับตะลึง
นี่ใช่ลูกสะใภ้คนเล็กที่เอาแต่กินเก่งคนนั้นจริงหรือ?
ทำไมไม่ใช่แค่กินเก่ง แต่จัดการคนก็เก่งขนาดนี้ด้วย?
เขาแทบตั้งตัวไม่ทัน พอเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ชอบมาพากล เซี่ยเหมยใกล้จะถูกตีจนตายแล้ว ถึงได้รีบเข้าไปดึงคนออกมา
“เสี่ยวหลาน เสี่ยวหลาน ทำอะไรน่ะ? รีบลุกขึ้นเร็ว ลุกขึ้น อย่าขึ้นไปนั่งคร่อมพี่สะใภ้ใหญ่แบบนั้น ถ้ายังตีต่อไป เธอได้ตายแน่...”
หม่าเสี่ยวหลานฉวยจังหวะที่โจวเฟิงเข้ามาดึงตัวเธอ รีบฟาดฝ่ามือใส่เซี่ยเหมยตัวปลอมอีกหลายฉาด แถมยังช่วยตีแทนพี่สะใภ้รองของตัวเองไปด้วย
ตอนเด็ก ๆ เธอกับพี่สาวเติบโตอยู่ข้างนอก ตอนนั้นที่บ้านยากจนมาก จนแทบไม่มีจะกิน
ไม่เพียงแต่ไม่มีข้าวกิน เด็กคนอื่น ๆ ยังชอบรังแกเธอกับพี่สาวด้วย
แต่เธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกง่าย ๆ เธอมีแรงเยอะจะตาย
ใครกล้ารังแกเธอกับพี่สาว เธอก็กล้าคว้าไม้ไปตีคนนั้น ขอแค่ไม่ตีให้ตายก็พอ
ถ้าใครกล้าไปฟ้อง ก็ฟ้องไปสิ คราวหน้าก็ยังจะตีต่อ ถ้ายังกล้าฟ้องอีก เธอก็จะจับมาตีซ้ำ
ตอนนั้นเด็กทุกคนที่อยู่ละแวกบ้านที่พวกเธออาศัยอยู่ล้วนเคยถูกเธอตี พวกที่โดนตีเห็นเธอทีไรก็กลัวหัวหดเหมือนหนูเห็นแมว บางคนถึงกับเอาเงินมาจ่ายค่าคุ้มครองให้เอง แถมยังเรียกเธอว่าราชันเสี่ยวหลาน
จนกระทั่งถูกพากลับเข้าตระกูลหม่า ไม่ต้องปกป้องตัวเองแบบนั้นอีกต่อไป หม่าเสี่ยวหลานถึงได้เลิกใช้กำลัง
ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมีคนกล้าลงมือกับเธอ ช่างใจกล้าบังอาจเสียจริง