โจวเหย่หลับตาลงอีกครั้ง แต่ก็ยังนอนไม่หลับ ในมือยังกำกำไลเงินวงเล็กเอาไว้
กำไลเงินวงนี้ทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับเด็กแรกเกิด งานประณีตงดงาม ทั้งยังสลักชื่อเอาไว้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าครอบครัวนี้รักใคร่เด็กมากเพียงใด
เขาเอียงหน้ามองคนข้างกาย ซึ่งหลับสนิทไปแล้ว
โจวเหย่เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าห่มอย่างระมัดระวัง แล้วพลิกตัวลงจากเตียง หยิบกำไลเงินขึ้นมาและเดินไปหยุดหน้าห้องของโจวเหล่าซาน
โจวเหล่าซานเพิ่งกลับเข้าห้อง ประตูยังไม่ทันปิดดี
โจวเหย่ไม่พูดสักคำ เดินตรงเข้าไปข้างในทันที
“ดึกดื่นป่านนี้ แกไม่หลับไม่นอน มาหาฉันทำไม?” โจวเหล่าซานเพิ่งถอดเสื้อผ้า เตรียมขึ้นเตียงนอน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคล้ายมีคนเดินเข้ามา
เขาเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นลูกชายคนเล็กของตัวเอง
ลูกชายคนนี้ไม่สนิทกับคนในบ้านสักคน แถมยังหัวรั้นเหมือนหนาม ตั้งแต่เล็กจนโตชอบทำตรงข้ามกับพวกเขาอยู่เรื่อย
แต่ใครใช้ให้เขามีความสามารถล่ะ ต่อให้โจวเหล่าซานไม่ได้ชอบลูกชายคนนี้นัก ก็ยังจำต้องมองเขาเปลี่ยนไปและให้ความสำคัญมากขึ้น
โจวเหย่เงียบไปนาน เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าโจวเหล่าซาน แล้วหยิบกำไลเงินออกมา ไม่คิดอ้อมค้อมอีกต่อไป
“พูดมา พ่อแม่แท้ ๆ ของฉันเป็นใคร แล้วพวกคุณพาฉันกลับมาได้ยังไง?”