……
หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ โจวเหย่ก็กำกำไลเงินวงเล็กในมือแน่น แล้วตกอยู่ในความเงียบงัน
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ผู้หญิงที่คลอดลูกพร้อมพวกคุณคนนั้น... ใต้หางตามีไฝแดงอยู่เม็ดหนึ่งใช่ไหม?”
แม่ของโจวหวยเคยไปเยี่ยมโจวหวยที่กองทัพ เขาเคยเห็นอีกฝ่ายอยู่ไกล ๆ ครั้งหนึ่ง ใต้หางตาของเธอมีไฝแดงเม็ดหนึ่ง ซึ่งสะดุดตาเป็นอย่างมาก
โจวเหล่าซานกลอกตา แล้วนั่งลงบนเตียง
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ตอนนั้นอีกฝ่ายก็ใกล้คลอดเต็มที แถมสามีเขายังอยู่ข้าง ๆ ฉันเป็นคนนอก จะไปจ้องหน้าคนอื่นได้ยังไง”
“อย่าว่าแต่จำไม่ได้ว่าบนหน้ามีไฝแดงหรือเปล่า ต่อให้มี ต่อให้ฉันเคยเห็นจริง ๆ เวลาผ่านมาตั้งยี่สามสิบปีแล้ว ใครจะไปจำได้ชัดขนาดนั้น?”
ถ้าเขาความจำดีขนาดนั้น ป่านนี้จะยังเป็นชาวนาบ้านนอกอยู่หรือไง?
“พอเถอะ ๆ อย่าคิดมากเลย ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ใครจะรู้ว่าครอบครัวนั้นย้ายไปอยู่ที่ไหน”
“ถ้าแกยอมรับฉันกับแม่แก ต่อไปเราก็อยู่กันแบบนี้ แต่ถ้าไม่ยอมรับ ก็คิดบัญชีค่าเลี้ยงดูที่พวกเราเลี้ยงแกมาตั้งแต่เด็กให้เรียบร้อย”
“พอเคลียร์กันจบ ต่อไปก็ทางใครทางมัน แกอยากไปไหนก็ไป”
“เอาอย่างนี้ แกให้มาสัก 500 หยวน แล้วก็รีบไปซะ”
เขามองออกแล้วว่าลูกชายคนนี้เป็นหมาป่าเลี้ยงไม่เชื่อง เลี้ยงมาตั้งหลายสิบปี สุดท้ายกลับมาขโมยของพวกเขา แถมยังมาข่มขู่ถึงที่นี่อีก