"จริงๆ นะ ฉันเป็นคนพูดแล้วต้องทำ ไม่มีทางเสียใจหรอก"
มองดูดวงตารูปอัลมอนด์ที่สวยใสของเซี่ยเถา แล้วก็เหลือบไปมองท้องที่ยังคงแบนราบของเธอ โจวเหย่หยุดพูดไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกเสียใจในใจก็หายไปหมดสิ้น
พูดออกไปแล้ว จะให้ถอนคำพูดได้ยังไง
ถึงเขาจะไม่ค่อยมีการศึกษา แต่ก็ไม่ใช่ผู้ชายที่พูดแล้วไม่ทำตามคำพูดเด็ดขาด
"งั้นนายจะยื่นรายงานการแต่งงานเมื่อไหร่ ฉันรอได้ แต่ลูกในท้องฉันรอไม่ได้หรอกนะ"
เซี่ยเถารีบร้อนพูดต่อ มองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีใคร ก็ยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวชายเสื้อของโจวเหย่ไว้
จากนั้นนางก็เงยหน้ามองชายหนุ่มผู้สูงใหญ่ สวมเครื่องแบบนายทหารดูหล่อเหลายิ่งนัก ด้วยสายตาที่ไม่กะพริบตา สักพักก็มีหยดน้ำตาคลออยู่ที่ขนตา ส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงอาทิตย์ดูงดงามเหลือเกิน