ตระกูลเซี่ยของพวกเขาตอนนี้ตกต่ำลงจริงๆ และตอนนี้เธอก็จำเป็นต้องพึ่งพาโจวเหย่จริงๆ
แต่เธอก็ไม่ได้ไร้ยางอายขนาดนั้น ถ้าคนๆ นี้ไม่ยอมจริงๆ เธอก็คงไม่คิดมากเกินไป
ไม่เป็นไร ก็แค่หาทางอื่น
มีเพียงลูกสองคนในท้อง ไม่ว่าโจวเหย่จะยอมรับหรือไม่ เขาก็ต้องรับผิดชอบ
ร่างกายของเธอก็ไม่ดี ไม่สามารถทำแท้งได้ และก็ไม่สามารถปล่อยให้เด็กสองคนไปปรับปรุงชนบทที่บ้านเกิดเหมือนชาติก่อนได้อีก
ทางเดียวคือให้เด็กสองคนนี้อยู่กับโจวเหย่
"เธอ...เธอร้องไห้ทำไมเนี่ย?" มองดูผู้หญิงตรงหน้า น้ำตาไหลรินลงมา ร้องไห้จนขอบตาแดงก่ำ
โจวเหย่รู้สึกใจสั่นขึ้นมาบ้าง ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากตัวโดยไม่รู้ตัว ยื่นไปเช็ดน้ำตาให้เซี่ยเถาอย่างชุลมุนวุ่นวาย
แต่เขาก็เป็นครั้งแรกที่เช็ดน้ำตาให้ผู้หญิง มือไม้ชุลมุนไปหมด ไม่รู้จะวางตรงไหน แรงก็ไม่เบามือ เช็ดจนขอบตาของเธอแดงกว่าเดิมอีก
เซี่ยเถาเดิมทีแค่นึกถึงสิ่งที่ประสบในชาติก่อน รู้สึกน้อยใจและเศร้าใจ อารมณ์พลุ่งพล่าน ร้องไห้ออกมาโดยไม่ทันกลั้นไว้ ตอนนี้ถูกเช็ดตาอย่างแรงๆ ก็ยิ่งอยากร้องไห้
น้ำตาจึงไหลไม่หยุด รินลงมาเป็นสาย เธอยื่นมือผลักอกของโจวเหย่ที่โน้มเข้ามาแรงๆ