ตั้งแต่เห็นเซี่ยเถาเป็นครั้งแรก เขาก็รู้ว่าคนคนนี้มาโดยไม่บริสุทธิ์ใจ ไม่ใช่เพราะอยากให้เขารับผิดชอบอย่างที่เธอพูดแน่นอน
โจวเหย่เก็บความรู้สึกเหล่านี้ลงไปทั้งหมด แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอ่ยปากเรียกเธอ
"ตื่นสิ ตื่นสิ เซี่ยเถา..."
นี่เพิ่งวันแรกที่มาถึงกองทัพ เธอก็หลับใต้ต้นไม้ไปแล้วสองครั้ง สองครั้งที่หลับได้สนิทขนาดนี้
ดูท่าจะเหนื่อยจริงๆ
แต่คิดไปก็เข้าใจได้ จากนครเซี่ยงไฮ้ถึงกองทัพต้องนั่งรถไฟราวห้าหกวัน แถมยังต้องต่อรถอีกหลายเที่ยว
ถ้าเป็นตั๋วนอนก็ยังดี แต่ถ้าซื้อได้แค่ตั๋วแข็ง ก็ต้องนั่งตลอดทาง นั่งติดต่อกันห้าหกวัน ต่อให้เป็นผู้ชายตัวโตก็เหนื่อย
งัวเงีย เซี่ยเถาได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อเธอ แต่เธอทั้งง่วง ทั้งเหนื่อย หนังตาหนักจนแทบยกไม่ขึ้น อยากนอนมากๆ ลืมตาไม่ขึ้นเลย
ทั้งตัวเมื่อยล้า เหนื่อยจนขยับตัวไม่ไหว
แต่คนคนนั้นก็ยังเรียกเธอไม่หยุด เรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเธอเริ่มรำคาญ
เซี่ยเถาพึมพำบ่นเบาๆ สองสามคำ พลิกตัวด้วยความหงุดหงิด เอามือแนบแก้มพิงต้นไม้ หันข้างแล้วหลับต่อ ไม่ได้สนใจใครเลย
หลับไปหลับมาผมก็เริ่มยุ่งเหยิง โดยเฉพาะปอยผมด้านหน้าที่แนบชิดแก้มขาวเนียน ดูรุงรังไปหมด